47. Jak ja ich nie nawidzę (JongKey)

*Le Key*

Nazywam się Kim Kibum i jestem w popularnym zespole SHINee. Fani sadzą, że mamy świetne życie, jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, tworzą pairingi... Ale jest inaczej.
Zostaliśmy wrzuceni do jednego worka i rywalizujemy ze sobą. Maknae musi spełniać wszystkie zachcianki swoich hyungów i nawet nie może odsapnąć. Te wszystkie uśmiechy, kiedy jesteśmy na koncertach, fanmeetingach są fałszywe. Silimy się na to, ale czasem się nie da. Harujemy jak woły.
Nie o takiej karierze marzyłem, ale musiałem się tego spodziewać. Koreański show-biznes robi pranie mózgu. Naprawdę.
Niedługo mamy rozpocząć promocję nowej piosenki. Znowu jakiś wyczerpujący układ. Nie zwracają uwagi na to jak śpiewamy, tylko na to jak wyglądamy. I to tego te ciągłe teledyski w dance boxach... SM nie umie nakręcić porządnego teledysku, a YG...Och ja mogę tylko pomarzyć o takim świetnym teledysku.
Byłem w kuchni w naszym małym, skromniutkim dormie. Siedziałem przy stole i jadłem ostatnią nóżkę kurczaka. Och, Onew chyba dziś nie zjesz kolacji. Ha, dobrze ci tak.
W jednym uchu, miałem słuchawkę. Słuchałem ostatniej piosenki SHINee.
-Znowu słuchasz tej piosenki?-gdy usłyszałem jego głos, zląkłem się i mało co, żebym nie spadł z krzesła.
Zignorowałem go i nadal pałaszowałem kurczaka Onew.
-Czemu to jesz? Onew będzie zły!
-No i dobrze-wysyczałem z pełną buzią, wyginając moje usta w złowieszczym uśmiechu.
-Wiesz co? Dla mnie to zawsze ty byłeś najwredniejszą osobą z całego zespołu-mówił to całkiem rozbawiony i spokojny. Mnie puściły nerwy i po chwili znaleźliśmy się na ziemi.
-Bijesz jak dziewczyna!
Złapałem go za kołnierz i już chciałem mu zrobić śliwę pod okiem, ale ten mnie przytrzymał i odepchnął, przez co leżałem tuż koło niego. Patrzeliśmy sobie w oczy tak przez chwilę.
I właśniej po tej chwili, zorientowałem się jaka ta sytuacja jest niekomfortowa. Szybko wstałem, wziąłem moje jedzenie, słuchawki i pobiegłem do innego pokoju. Czy on lubi wpędzać człowieka w zakłopotanie?! Boże, ile on razy już mi to robił... Nienawidziłem tego, gdy zdzieraliśmy sobie gardła przy kłótniach, a później on mi czule patrzył w oczy. Wyglądało to jakby był gejem... Rzecz jasna, ja byłem hetero. Chyba...
Przez te nasze 'fanki' zraziłem się do dziewczyn i to bardzo. No ale chłopacy? No może...
Tak jak powiedziałem, fani stworzyli pairingi. I zgadnijcie jaki jest najpopularniejszy w SHINee! JongKey!
Połączenie naszych imion! A gdy bardzo lubisz jakiś pairing, mówi się, że go 'shipujesz'. Ja shipowałem OnChickena.
No ale JongKey?! Ja nawet nigdy na niego nie spojrzałem! Chyba...
Mam tyle pracy, że nawet nie mogę się rozerwać. Ehh, ten Sooman. Tylko raz miałem na to czas i zabłądziłem na pewnej stronie...
Na stronie, na której były amatorskie opowiadania z gwiazdami k-popu. Tyle że to było o gejach! I zgadnijcie co tam było. JongKey!
Już nigdy więcej tego nie przeczytam!
Opowiadało o tym, że Jonghyun był we mnie zakochany, a ja tego nie zauważałem. Miał depresję i w końcu popełnił samobójstwo! To nawet nie miało sensu! Ale za to co pisali o '2min'!
Ale gdy teraz tak myśle...Pozbycie się Jonghyuna nie było by złe. Oczywiście, nie zamierzam tego zrobić. Chodzi mi o to, że było by o wiele spokojniej bez niego. He, aż się uśmiechnąłem na tą myśl. Chyba miał rację-jestem najwredniejszą w całym zespole.
-Co się tak uśmiechasz?-zapytał Jonghyun, gdy wszedł do pokoju w którym byłem. W rzeczywistości, wyobrażałem sobie jakby to było, gdyby Jonghyuna naprawdę nie było. W moim sercu zagościłby spokój, ale jeszcze zostałby Taemin i Minho...
-Na niebosa, nie łaź za mną!
-Uspokój się, K i b u m. Przecież nasz dorm jest na tyle mały, że co chwilę będziemy na siebie wpadać.
-Ale...ty to robisz częściej! To na ciebie ciągle wpadam w drzwiach, a nie na przykład Taemina!
-Nie zaprzeczę.
Ale mnie tym wkurzył! Właściwie to całe dnie mnie denerwował. Ciągle chodził za mną, a ja nawet nie wiedziałem jaki ma w tym cel. To stawało się coraz bardziej męczące i jeszcze bardziej chciałem się go pozbyć.

Nie wiem jak ten głupek to sobie zrobił, ale tuż przed nagrywaniem nowego teledysku, złamał sobie nos!
Przez to musieliśmy nagrywać niektóre partię od nowa! No i oczywiście partię Jonghyuna, zaśpiewał Taemin! Mi powinna przypaść chociaż połowa, przecież też mam świetny głos!
Nagraliśmy teledysk bez niego, podczas, gdy on był w szpitalu. We czwórkę było zdecydowanie ciężej. Do tego antyfani zaczęli SHINee nazywać 'Taemin i trójka innych'.
Bez Jonghyuna poczułem się samotny, nawet jeśli go nie cierpiałem, brakowało mi go. Tak jakby coś co mnie przytrzymywało, zniknęło. Nie miałem się z kim kłócić, z Minho, czy Taeminem, wolałem nawet nie próbować.
Nie mogłem się dalej oszukiwać, ja naprawdę tęskniłem za Jonghyunem.
Poszedłem odwiedzić go w szpitalu, na szczęście żadna 'fanka' mnie nie rozpoznała.
Leżał na łóżku, a gdy mnie zauważył, na jego twarzy pojawił się słaby uśmiech. Gdy zobaczyłem jego uśmiech, pokój szpitalny nie wydawał mi się już taki szary.
Usiadłem na krzesełku, które stało koło łóżka. Chciał coś powiedzieć, ale był zbyt słaby, więc machnięciem ręki dałem mu znak żeby zamknął usta.
-Przyniosłem ci tu takie owoce, ciuszki na zmianę i gazetki, żeby ci się nie nudziło-powiedziałem, jednocześnie pokazując mu to wszystko.
-Jak będziesz tu ze mną, to nie będzie mi się nudzić-powiedział, wręcz niesłyszalnym szeptem. Trochę się zdziwiłem, ale postanowiłem spełnić jego prośbę. Ucieszyło go to.
Od tamtego dnia codziennie przychodziłem do szpitala(oczywiście kiedy miałem czas). Czytałem mu i opowiadałem co tam słychać w wielkim świecie. Powiedziałem mu też, że Sooman w ogóle się nim nie przejął. Wyglądał na zmartwionego tą wiadomością, ale musi wreszcie zrozumieć jaki jest Sooman. Musi zrozumieć jakie jest SM i w co się pakował. Oczywiście, kiedy my debiutowaliśmy było trochę spokojniej niż dzisiaj.
Teraz ta wytwórnia zeszła na psy. Ale teraz nie o tym.
Gdy przychodziłem, Jonghyun był uśmiechnięty. Ja też zacząłem odwzajemniać uśmiech. Uświadomiłem sobie, że Jonghyun nie jest taki, jakim go sobie wyobrażałem. A teraz musiałem się nim zaopiekować.
W końcu, gdy już wyszedł ze szpitala, dostaliśmy parę dni wolnego. No nareszcie!

Głodny, otworzyłem lodówkę. Był w niej tylko kurczak i mleko bananowe, a tak pozatym, świeciło pustkami. No cóż Onew-ty mnie nie zabijesz, a Taemin tak. Powiem Ci później jak wspaniale smakował!
-Znowu jesz kurczaka Onew?!-Usłyszałem głos Jonghyuna.
-Nie ma nic w lodówce, mam padnąć z głodu?-Krzyknąłem z pełną buzią. Nie odpowiedział. Za to, przysiadł się i zaczął jeść nóżkę kurczaka. Kiedy skończyliśmy, zaczął coś mówić:
-Wiesz, dla mnie to ty zawsze byłeś najwre...
Nie dałem mu dokończyć. Złapałem go za kołnierz, z mordem w oczach.
On tylko się uśmiechnął pobłażliwie. Po chwili wziął moją twarz w dłonie i skradł mi słodki, długi pocałunek.
Teraz mogę powiedzieć, że JongKey is real~

46. Tylko 3 dni (JongKey!)

Dwa lata później *Soundtrack 5*

Pracowałem w pewnej, dużej koreańskiej firmie. Tak, dużo zarabiałem.
Moim współpracownikiem był Jinki, który codziennie błagał mnie o wyjście. Zauważyłem, że jest samotny, w pracy też nie za bardzo go lubili. Ale za to był dobrym, sumiennym pracownikiem. W sumie był mi najbliższy w tej firmie.
Niedługo miała odbyć się impreza firmowa. Gdy Jinki dowiedział się, że będą tam kurczaki, zaczął się drzeć jak fanka na koncercie Justina Biebera. Był dziwakiem, ale i tak go lubiłem.

Wybraliśmy się razem, ubrany byłem w czarny garnitur. Było dużo alkoholu, jedzenia i ludzi z naszej i innych, mniejszych firm.
Oczywiście Jinki odrazu rzucił się by zeżreć kurczaka. Jedzeniem czy delektowaniem to ja bym tego nie nazwał. Siedziałem koło niego i zdegustowany patrzyłem jak to żre.
Po jedym zachłannym kęsie, odwróciłem głowę i zauważyłem, że ktoś przygląda mi się. Nasze spojrzenia skrzyżowały się zanim zaczął uciekać. Szybko wstałem z miejsca i ruszyłem w pogoń za nim.
-Ej, gdzie idziesz? Nie zostawiaj mnie!-krzyknął do mnie Jinki z pełnymi ustami, gdy odbiegałem. Jaki z niego dziwak...
Starałem się nie stracić mężczyzny z oczu. Wybiegł na zewnątrz, wtedy go dogoniłem. Udało mi się go złapać za dłoń i wtedy z całej siły pociągnąłem go do siebie i odwróciłem tak żeby zobaczyć jego twarz. Nasze ciała i twarze były tuż koło siebie. Spojrzałem mu głęboko w oczy i wtedy zrozumiałem kim jest. Jonghyun...
Z moich oczy wypłynęły łzy szczęścia, bo wreszcie go odnalazłem, ale też i łzy obawy, bo mógł przecież mnie znowu odrzucić.
Pogładziłem jego ciepłe policzki, tak żeby się upewnić czy aby na pewno jest prawdziwy.
Ale to nie jest sen! Stał tu przede mną!
-Chciałem cię przeprosić-szeptał-Kiedy cię poznałem...Podobałeś mi się, ale ja nie mogłem zrozumieć moich uczuć. Teraz to rozumiem. I j-ja..nadal..Ja..Kibum kocham cię.
-Ja też cię kocham-powiedziałem pomiędzy łzami. Naprawdę go kochałem. Była to miłość prawdziwa. Mimo rozłąki, niepewności czy jeszcze się spotkamy, innych pokus nadal go kochałem. I wtedy to zrobiliśmy-nasz pierwszy pocałunek.
Objął mnie w pasie i przysunął do siebie. Poczułem jego wilgotne, słodkie wargi na swoich. Czas się dla nas zatrzymał. Złożył na moich ustach łapczywy, namiętny pocałunek.
Z trudem oderwaliśmy się od siebie. Spojrzeliśmy sobie w oczy uśmiechając się. Nadal obejmował mnie w pasie.
Wtedy przed budynkiem pojawił się Jinki-ze skrzydełkiem[kurczaka oczywiście xD] w dłoni i nóżką kurczaka w ustach. Gdy zobaczył nas objętych, nóżka wypadła mu z ust. Ten dziwak...
To było jak z jakiejś komedii. Zaczęłem się śmiać, później usłyszałem też słodki śmiech Jonghyuna. Tylko Jinki pozostawał niewzruszony.

Parę lat później...

Obudziłem się w objęciach tego wspaniałego mężczyzny. Znowu przeżyliśmy kolejną wspaniałą noc.
Trzeci cel osiągnięty-dotknąć każdy skrawek jego ciała...

(A/N) Bardzo przepraszam, że jest to w dwóch częściach >.< Przepraszam, za kłopoty, ale nie mogłam dać tego w jednym poście. Będę nad tym pracować.
Nikomu nie znudził się mój spam? W poniedziałek było 2000 wyświetleń, za co serdecznie dziękuję! Między innymi, dlatego był codziennie jakiś post. A pozatym mam dużo napisane, to czemu by nie opublikować od razu?
Zapraszam na parodię z Key'em w której jest pokazana cała prawda xD! A co do nowego tła... OnTae też jest real! Oglądam sobie mecz. Jest Korea 2:4 Algeria. Mam małą nadzieję, że trochę nadrobią ^~^. Victory Korea!

45. Tylko 3 dni (JongKey)

(Wyjaśnie o co chodzi w następnym poście!!!)

Chociaż dzielą nas tysiące mil,
ten sam księżyc świeci nad nami.

Su Dongpo(1036-1101), poeta z dynastii Song

*Le Key* *Soundtrack 1* (Wczujcie się trochę w muzykę, żeby chociaż do połowy dojść)

Dziś było strasznie ciepło, postanowiłem pójść na plażę. Studiowałem w San Francisco, to mój ostatni rok. Miałem tu zostać, ale kompletnie mi się tu nie podobało. Planowałem od razu wracać do Korei-tam czułem się najbezpieczniej.
Irytowali mnie już ci gangsterzy i prostytuki na każdym kroku. Cóż, chciałem jak najszybciej skończyć studia i się stąd wynieść.
Szedłem po deptaku, delikatna bryza rozwiewała moje ciuchy i włosy.
Zatrzymałem się i zacząłem patrzeć przed siebie.
Koło mnie zatrzymał się jakiś chińczyk z torbą i apartem zawieszonym na szyi. Nie wiedziałem czy to naprawdę jest chińczyk. Zacząłem twierdzić jak ci wszyscy biali ludzie, że każdy azjata to chińczyk.
Był bardzo umięśniony i rozglądał się dookoła uśmiechnięty. Wiatr rozwiewał jego brązową grzywkę.
-Będziesz tu zdjęcia robić czy pływać...-zadrwiłem z niego po koreańsku. Usłyszał to i odwrócił się w moją stronę.
-Myślisz, że nie rozumiem?
A więc to był koreańczyk...
-Mam mało czasu, więc nie pójdę pływać-powiedział zrezygnowany i zrobił zdjęcie morzu.
Poczułem...smutek? Że musiał już iść?
Chciałem z nim pobyć chwile więcej, zamienić kilka słów więcej, popatrzeć na niego chwilkę dłużej...
Wyrwałem się z zamyślenia i dogoniłem go. Zapytałem się go ile będzie w San Francisco.
-Jeszcze trzy dni.
Zapytałem go czy nie potrzebuję przewodnika, a on skorzystał oferty.

Dzień zleciał nam szybko. Zdecydowanie za szybko. Ale było przyjemnie. Opowiedział mi o sobie, a ja mu o mnie.
Zwiedziliśmy kilka ciekawych miejsc, a na koniec odprowadziłem go do hotelu. Wymieniliśmy się numerami i umówiliśmy na jutro.
Do późna wpatrywałem się w księżyc. Rozmyślałem o Jonghyunie-bo tak się nazywał. Cholernie mi się podobał. Każdy jego ruch, spojrzenie, wypowiedziane słowo przyprawiały mnie o dreszcze. I to jak seksownie wyginał swoje ciało... Pragnąłem dotknąć każdy skrawek jego ciała, upajać się jego zapachem i czochrać jego włosy.
Czochrać jego włosy? Kibum, co ten facet z tobą zrobił?
Uśmiechnąłem się na tą myśl.
Szalenie go pożądałem, ale bałem się. Co jeśli nie pociągają go chłopcy tylko dziewczyny z długimi nogami?
Podniecony zasnąłem.

Dzień 1 *Soundtrack 2*

Czekałem przed jego hotelem, miał za chwilę przyjść.
Po dwóch minutach, przyszedł uśmiechnięty, ubrany w białą koszulę i białe spodenki do kolan. Świetnie kontrastowały z jego ciemną skórą. Na nosie miał okulary przeciwsłoneczne. Wyglądał seksownie, ale mu tego nie powiedziałem. Od kiedy faceci mówią sobie, że seksownie wyglądają? I znałem go dopiero od wczoraj...
Ja miałem na sobie biały t-shirt i czarne, obcisłe rurki. Dobrze podreślały mój tyłek.
-Dobrze wyglądasz-skomplementował mnie przez co się zarumieniłem. Na mojej twarzy zagościł uśmiech, ale odwróciłem głowę tak by Jonghyun tego nie zauważył.

Byliśmy w kilku ciekawych miejscach, w zoo i koreańskiej restauracji.
W zoo najbardziej podobały mi się tygrysy-moje ulubione zwierzę. Chciałem w nie wpatrywać się godzinami, ale nie mogłem.
Przez godziny otwarcia i Jonghyuna, bo chciał zwiedzić całe zoo, nie tylko tygrysy. Chociaż podobały mu się.
Rozprzestrzeniały wokół siebie władczą aurę, były takie silne, a ja słaby.
W pewnym momencie jeden odwrócił łeb w moją stronę. Myślałem, że patrzy mi wprost w oczy, zagląda do mojej duszy i odkrywa moje uczucia.
Wtedy odwrócił łeb z przękąsem.
Poszliśmy dalej, jak wywnioskowałem, do ulubionego zwierzęcia Jonghyuna. A mianowicie to była puma.
To zwierzęcie wydawało się bardzo tajemnicze i pociągające. Patrzał na nas i znikał za krzakami na swoim wybiegu.
Jego sierść była koloru głębokiej czerni, błyszczała w słońcu.
Później poszliśmy oglądać foki. Ich wybieg był w ziemi, widzieliśmy je z góry. Miały tam dużo wody w której pływały. Była też wysepka na której pare fok się wygrzewało.
Pochyliłem się by lepiej przyjrzeć się jednej. Nagle straciłem równowagę.
W porę, ramiona Jonghyuna zacisnęły się wokół mojego pasa. Łapczywie powąchałem(tak żeby nie zauważył) jego prawe ramię. Wyczułem trochę potu, pomarańczy no i oczywiście zapach męskości. Upoiłem się tym.
No więc jeden cel wykonany-upoić się jego zapachem.
Szybko wróciłem do rzeczywistości. Jonghyun wpatrywał się we mnie zatroskany i trzymał dłonie na moich barkach. Uwolniłem się od jego dotyku i spojrzałem w inną stronę. Byłem cały czerwony. Jonghyun spowodował to swoją bliskością.
Później poszliśmy do koreańskiej restauracji. Pracowali tu sami koreańczycy, więc na pewno doskonale znali się na koreańskiej kuchni.
Obsłużyła nas urodziwa dziewczyna. Wyglądała na studentkę, też była koreanką. Jak każdy facet spojrzałem na jej piersi, które wręcz wylewały się z dekoltu jej bluzki. Kiedy odchodziła zwróciłem uwagę na jej zgrabne nogi. Miała do tego krótką spódniczkę. Cóż, musiała uwydatniać to co miała najlepsze...
Co mnie zdziwiło,  to to, że Jonghyun nie raczył nawet spojrzeć na tę dziewczynę.
Zamiast na nią, wpatrywał się we mnie. To było chyba dobrze dla mnie.
Niech to szlag! Taka natura faceta, że patrzy na piersi... No nie wszystkich, przykładem był Jonghyun. Źle zrobiłem, bo pewnie pomyślał, że lubię dziewczyny. A było przeciwnie!

Pożegnaliśmy się po dwudziestej, odprowadziłem go do hotelu.
Tego wieczoru znowu wpatrywałem się w księżyc. Rozmyślałem o tym co robi Jonghyun, czy może on tego myśli o mnie? Bardzo tego bym chciał, pragnąłem tego.

Dzień 2 *Soundtrack 3*

Dziś postanowiliśmy się bardziej odprężyć. Najpierw wybraliśmy się na plażę. Zarumieniłem się, gdy zobaczyłem go w koszulce na ramiączkach. Teraz lepiej widziałem jego umięśnione ramiona i trochę pleców. Był boski.
Jeszcze bardziej się zarumieniłem, gdy ją zdjął. Patrzyłem na niego zahipnotyzowany. Odparł, że nie będzie pływać w koszulce.
Też odkryłem swoje niezbyt umięśnione ciało. Gruby nie byłem. Jonghyun przeszył mnie wzrokiem, ale nic nie powiedział. Zauważyłem, że jeden jego kosmyk włosów źle się ułożył przez wiatr. Podeszłem do niego i poprawiłem to. Patrzał na mnie zdezorientowany.
Drugi cel osiągnięty-poczochrać jego włosy! 
Może ich nie czochrałem, ale dotknąłem ich. To było coś. Były takie mięciutkie i puszyste, szkoda, że nie mogłem dłużej ich dotykać.
Gdy weszliśmy do wody, Jonghyun mocno mnie ochlapał. Nie pozostając mu dłużny, też to zrobiłem. Chlapaliśmy się wodą, zupełnie jak dzieci, śmiejąc się przy tym. Pływaliśmy i nurkowaliśmy.
Gdy wyszliśmy z wody, osuszyliśmy się i kupiliśmy lody.
Później zaprowadziłem go do innego miejsca, daleko od tego miejskiego zgiełku. Było już późno, niedługo miało się ściemniać.
Wreszcie doszliśmy do łąki, która znajdowała się koło lasu. Była tu też mała altanka. Poszliśmy tam usiąść.
Jonghyunowi bardzo podobało się to miejsce.
Był zachód słońca, niezauważalnie przysunąłem się bliżej do chłopaka. Było tak romantycznie, gdyby Jonghyun wiedział jak mi się podoba...
Byliśmy tam do późna. Rozmawialiśmy, żartowaliśmy, w pewnym momencie zamieniło to się w gonitwę. Jonghyun gonił mnie, przedzierając się przez wysoką trawę. Kiedy był tuż koło mnie, upadłem, a on razem ze mną. Gdy otworzyłem oczy, jego cudowna twarz była tuż przed moją. Leżeliśmy w trawie, nie było nas widać. Poczułem się trochę zażenowany tą sytuacją, co zdradzała moja mina. Jonghyun zauważył to i po chwili jego dłoń zaczęła gładzić mój policzek. Zdziwiło mnie to, ale uśmiechnęłem się. On zrobił to samo.
Ale to jeszcze nie było spełnienie marzeń. On tylko gładził mój policzek. Ja...chciałem czegoś więcej.
Zwróciłem uwagę na księżyc. Była pełnia więc błyszczał jak perła. Patrzyliśmy tak na niego przez chwilę, zastanawiając się co myśli ten drugi.
Nagle wyrecytowałem wers z chińskiego wiersza:

Półksiężyc budzi melancholię, pełnia sprzyja zakochaniu.

Tego się nie spodziewał. Spojrzeliśmy sobie głęboko w oczy. Pomyślałem sobie, że to moja szansa, muszę spróbować, teraz albo nigdy.
Powoli zaczęłem przybliżać swoje wargi do ust Jonghyuna. Po chwili usłyszałem jak wstaję. Zrozumiałem, że wszystko zepsułem. Sylwetka Jonghyuna znikała w oddali, mimo moich krzyków, próśb nadal się oddalała.
Zrobiłem najgorszą rzecz, jaką mogłem zrobić...

Dzień 3 *Soundtrack 4*

Dziś nie obudziły mnie ptaki, śpiewające pieśni o poranku. Zastąpiły je cisza.
I wtedy sobie przypomniałem.
Muszę o coś zawalczyć. O kogoś.
W ciągu pięciu minut opuściłem swoje skromniutkie mieszkanie. W hotelu go nie było, wymeldował się, nie zdążyłem. Ale może nie wszystko stracone?
Wsiadłem do pierwszej taksówki. Dałem kierowcy więcej pięniędzy, by był szybciej na lotnisku.
Sprawdziłem wszystkie godziny odlotów... Właśnie jeden samolot leciał do Korei! Pobiegłem tam gdzie była odprawa i..i...
Wtedy zobaczyłem go jak wchodzi do samolotu. Twarz miał smutną nawet bardzo. Do tego mnie nie zauważył...
Czułem taki ból jakby ktoś obdzierał mnie ze skóry. Straciłem coś cennego...
Miłość nie boli. Boli to, że nie możesz być z ukochaną osobą.
Przypomniałem sobie wszystko spędzone chwilę z Jonghyunem. Było ich mało, ale wiele dla mnie znaczyły.
Przez te dwa dni spędzone z nim, odżyłem na nowo. Teraz on odszedł bez pożegnania, nawet nie mogliśmy wyjaśnić sobie niektórych kwestii. To bolało.
Miałem jego numer! Nie, przecież to jego tymczasowy numer podczas pobytu w San Francisco...Nawet nie znałem jego nazwiska, adresu zamieszkania. Kompletnie nic.
Bez słowa pokazał mi czym jest miłość i bez słowa odszedł.

Dni upływały, a ja żyłem ze świadomością, że już go nie ma. Spędziłem wiele samotnych, cichych dni. Wieczorami zawsze wpatrywałem się w księżyc i recytowałem ciągle ten sam wiersz Su Dongpo:

Tyle lat we mgle pomiędzy życiem i śmiercią;
Nawet jeśli nie chcę myśleć, nie mogę zapomnieć.
Samotny grób oddalony o tysiąc mil nie znajduje słów dla swojej melancholii.
Boję się, że kiedy się spotkamy, moja twarz będzie szara, a włosy białe.

44. Wizyta R10

Jutro będzie JongKey, hehe. Trochę dłuższy, heh.

   Na dworze było coraz zimniej, przez co nie mogłam długo siedzieć na balkonie i wpatrywać się w niebo. Zamiast tego przesiadywałam wraz z Chanyeolem w pokoju Kai'a.
Gdy wróciłam także zobaczyłam czy nie śpią. Chan był w pokoju Kai'a.
-A wy nie śpicie...?-zapytałam niepewnie wchodząc do pokoju.
-Ooo nareszcie przyszłaś! Gdzie to się było?-Powiedział złośliwie Kai.
-W kawiarni wiesz.
-Kris z Kyungsoo i Luhanem cię szukali! Kris mówił coś że pójdzie z Kyungsoo do parku.
Zaczerwieniłam się. Przypomniało mi się jak przewróciłam się, a Himchan ze mną. Gdy patrzałam mu w oczy, a on mnie przytulał. Gdyby nas Kris zobaczył...
-W parku? Szłam inną drogą-powiedziałam. Byłam pewna, że się nie nabiorą.
-To czemu się rumienisz?-zapytał Chan.
-Ja się nie rumienię!-Głośno zaprzeczyłam.
-No wcale!-Powiedział Kai.
Powiedzieć im czy nie? Może tą część bez Himchana?
-Przy okazji twój telefon dzwonił jak oszalały kilka minut temu.
Poszłam to sprawdzić. Mój pokój był naprzeciwko pokoju Kai'a. Wróciłam do jego pokoju z telefonem.
Były 4 nieodebrane połączenia i 2 wiadomości od nieznanego numeru.

Hej tu Himchan!

Miałaś o mnie nie zapomnieć!

Uśmiechnęłam się na widok tych sms-ów. Kai i Chanyeol patrzeli na mnie zaciekawieni.
-Dasz zobaczyć?-Kai wychylił się, żeby coś zobaczyć.
-Ej! To prywatne!-przycisnęłam telefon do brzucha by ten nic nie zobaczył.
Usłyszałam dzwonek przychodzącego połączenia. Spojrzałam na wyświetlacz.
Numer Himchana.
Przygotowałam się w duchu. Nie chciałam pokazać, że się denerwuję.
-Halo?
-Hej, myślałem, że zasnęłaś!
-No widzisz, jednak nie.
-A to kto znowu?-Kai się wtrącił.
Machałam ręką żeby nic nie mówił.
-Mówiłam ci, że mam duże rodzeństwo, hehe-śmiałam się nerwowo.
-I to jaaaakie duże-dodał Chanyeol.
-W sumie ma piątke braci!-wykrzyczał Kai do słuchawki rzucając mi się na ramię.-A to nie wszystko!
-Zamknij się już Kai!-odrzuciłam go i pobiegłam do mojego pokoju. Domyśliłam się, że chodzi o tą część o rodzicach. Ja chciałam mu ją powiedzieć...
Rzuciłam się na łóżko i weszłam pod kołdrę.
-Jesteś tam jeszcze?-usłyszałam.
-Tak.
-O co chodziło Kai'owi?-zaakcentował jego imię.
-No wiesz..może wyda ci się to..mhm..ale mam innych rodziców.
-Możesz mi powiedzieć. Zaakceptuję to.
-Mam dwóch ojców. Są homoseksualni.
-To...ja..znaczy..
-Wiem, że jesteś zaskoczony. Ja po pewnym czasie się przyzwyczaiłam. I w sumie cieszę się, że mam taką rodzinę, a nie inną.
-Rozumiem..
-Ale ty mało o sobie mówisz!
-Hmm..nie wiem od czego zacząć.. Mieszkam z rodzicami i chodzę do prywatnej szkoły. Przez całe życie miałem w sumie jednego przyjaciela. Nadal mam. Jest w moim wieku i chce zostać raperem.
-Miałeś mówić o sobie!
  Rozmawiałam z nim tak do ok. 2 w nocy. To co mnie zdziwiło, to to, że nie chciało mi się spać.
Zeszłam do salonu, było po 11. Wszyscy byli już na nogach. Nie widziałam nigdzie Luhana.
-Gdzie jest Luhan?-zapytałam zaciekawiona.
-Poszedł do kogoś. Nawet nie mówił do kogo.-Oznajmił Tao.
Poszłam do kuchni i zrobiłam sobie płatki. Usiadłam do stołu koło Kai'a i Sehuna. Jedliśmy w całkowitej ciszy.
Tą niedziele spędze na odpoczywaniu.

                    *Luhan*
  Wyszedłem z domu jeszcze zanim __ się obudziła. Naprawdę mnie ciekawiło gdzie była, ale nie zdążyłem jej o to zapytać. Nie wiedziałem czy nie przyszedłem za szybko do niego, ale nie mogłem wytrzymać. Chłopak mnie zaintrygował. Chciałem poznać jego historię i przede wszystkim GO.
  Zatrzymałem się przed drzwiami jego domu i przygotowałem się mentalnie.
Głośno zapukałem i czekałem.
Drzwi otworzyły się nieufnie i wolno, a za nimi stał Xiumin. Uśmiechnąłem się jakby miało to znaczyć, że przyszedłem w pokojowych zamiarach.
-Hej, ja miałem przyjść i..Czy mogę wejść?
Xiumin potrząsnął głową i otworzył szeroko drzwi, zapraszając mnie do środka. Było ciemno, a okna były zasłonięte nie pozwalając przedostać się światłu do pomieszczeń. Szedł pierwszy zaprowadzając mnie do swojego pokoju. Tu okna zasłonięte były do połowy. Naprzeciwko łóżka była komoda z telewizorem, a na ścianie wisiała półka z książkami. Na biurku był włączony laptop. Była też książka pt. 'Życie po śmierci'. Po okładce odrazu się zniechęciłem. Zobaczyłem też kilka srebnych żyletek.
Chłopak usiadł na łóżku, więc i ja tak zrobiłem.
-Ja..czy moge ci jakoś pomóc?-zapytałem, nie bardzo wiedząc jak zacząć.
-Już wystarczająco dla mnie zrobiłeś. Dzięki tobie zrozumiałem że mam po co żyć.-Podniósł głowe patrząc na mnie swoimi zaszklonymi oczami.-Ja...każdy traktuję mnie jak śmiecia...W szkole mnie gnębią...Matka się puściła i nie wie z kim ma dziecko..Dorabia jako prostytutka i nigdy jej nie widzę w domu..ja..-mówił przez łzy-jestem nikim.
Nie wiedząc co powiedzieć objąłem go i przytuliłem. Siedzieliśmy tak pare minut dopóki nie przestał płakać.
-Nie myślałeś nad zmianą szkoły i porozmawianiem z psychologiem? To naprawdę może pomóc.
-Nie myślałem nad tym...ale..możesz mi pomóc?
-Zrobię wszystko-powiedziałem, po czym Xiumin przytulił mnie mocniej, przez co stykaliśmy się policzkami..

43. You+Me=Yehet (SeKai)

*Druga część*

Kiedy dokończe wszystkie opowiadania postaram się pisać dłużej. Mam już ok. 7 pomysłów na one shoty i 2 na paro-rozdziałowe, z BTS i EXO(razem z nim Taemin).
Po koniec pozwoliłam sobie użyć bardziej wyszukanych określeń, nie miejcie mi tego za złe.
Heh.

*Le Sehun*

Ciągle byłem traktowany jak śmieć.
Nie wiedziałem, co robiłem źle. Czy to przez mój charakter? Jeśli tak, to co mam zmienić?
A może to ludzie byli tacy źli? Życie jest okrutne, a moje szczególne. Nie ma nic gorszego niż być opuszczonym przez osoby, które kochasz. Ale co na to poradzić? Świat nadal będzie cię ranił, ty po prostu musisz iść dalej.
Mam iść dalej. Hm, no to czym by się tu zająć żeby zapomnieć o tym wszystkim?
Chyba powinienem rozwinąć moje umiejętności taneczne? Powinienem zająć się tym już dawno! Rozwijałbym się, a przy okazji zapomniał! Nie, nie zapomnę... Mogę przestać myśleć o nim, ale nie zapomnę.
Na kursie pojawiło się sporo osób. Wreszcie zjawił się nauczyciel tańca. Był całkiem...przystojny.
Nie, Sehun ogarnij się! To jakiś facet po dwudziestce, a ty jesteś w liceum! A pozatym nie widzisz jak lubieżnie patrzy się na te dziewczyny! Na pewno jest hetero!
W pewnym momencie skierował wzrok na mnie. Moje serce zadrżało, a gdy się uśmiechnął, stanęło. Wysiliłem się na najpiękniejszy uśmiech, bo byłem lekko sparaliżowany. Wytrzymałem jeszcze seksowne spojrzenie jego głębokich oczu.
Był to kurs dla zaawansowanych, a ja raczej nie przeceniłem się, idąc na nie.
Panowała na nim przyjemna atmosfera, muzyka była energiczna przez co nabierałem ochoty do dalszego życia. No i coraz bardziej zapominałem o Luhanie-a co dopiero o Tao. I samo tańczenie sprawiało mi przyjemność.
Gdy byłem w sali i tańczyłem w rytm muzyki, czułem jakbym odrywał się od tego świata i był w innym.
Byłem coraz lepszy i nawet jeździłem na zawody. Oczywiście u boku Kai'a-mojego nauczyciela, który tak mi się podobał. Myślałem, że już nikomu nie zaufam i pozostanę samotnikiem, a tu proszę! Zakochałem się we własnym nauczycielu, który w dodatku jest starszy ode mnie o pare lat! Ja jestem jakimś gówniarzem z liceum, w dodatku facetem! On na pewno jest hetero.
Czy on mógłby spojrzeć na mnie tak samo jak ja niego?

Dziś postanowiłem zostać trochę dłużej i jeszcze poćwiczyć do jutrzejszych zawodów. Byłem trochę zdenerwowany-bałem się, że przegram, ale pocieszało mnie to, że Kai będzie mnie wspierał.
Ćwiczyłem układ piosenki, którą jutro mieliśmy zatańczyć. Musiałem przećwiczyć tylko jeden fragment, który wychodził mi źle. Może nie tak źle, wychodził byle jak, a ja chciałem być perfekcyjny w tym co robię. Kai na pewno też by to zauważył i tak już nazywał mnie najlepszym tancerzem(no, zaraz po nim). Schlebiało mi to i to bardzo. Często czułem na sobie spojrzenia zazdrosnych dziewczyn,  kiedy gawędziłem z Kai'em. Czułem też spojrzenie Kai'a gdy tańczyłem. Czasami mnie to onieśmielało.
-Nadal nie umiesz tego fragmentu?-Zapytał mnie ktoś. Obróciłem się na pięcie i zobaczyłem Kai'a, który wchodził do sali. Panował w niej pół mrok.
Był ubrany w czarne rurki i czarną bluzę. Wyglądał strasznie podniecająco, do twarzy mu w czerni.
-Patrz jak ja to robię-nakazał mi i zatańczył fragment, który mi nie wychodził.
-Patrz jak to zrobić-gdy to powiedział, stanął za mną i nakierował moje ciało, które pierwszy raz dobrze wykonało ten ruch. Jego ciało było tak blisko mnie... I zmysłowo pocierało się o moje... Chyba zauważył jak to na mnie zadziałało. Złapał mnie od tyłu za biodra i zaczął nimi kołysać. Byłem strasznie onieśmielony i nie wiedziałem co robić, ale jednocześnie, podobało mi się to. Teraz mogły spełnić się moje wszystkie erotyczne fantazje z Kai'em! Nie, na wszystkie zabrakłoby czasu...
Szybko się obróciłem i spojrzałem na jego usta, które teraz wydawały się być bardziej ponętne. Prosiły mnie, żebym się nie ociągał i złożył na nich pocałunek. Jednak Kai zrobił to szybciej. Przed skradnięciem mi pocałunku, wyszeptał 'Ty i Ja'.
Pomiędzy pocałunkami, rzuciliśmy się na materac, który był w sali.
-Myślisz, że nikt nas nie przyłapie?-Wyszeptałem, odrywając się od ust Kai'a.
-Wszystko zamknąłem.-Powiedział z tym swoim zabójczym uśmiechem i powrócił do całowania mnia, tym razem zjeżdżał coraz niżej.
-Yehet!-Krzyknąłem, w chwili najwyższego uniesienia. Nasienie wytrysło z mojej nefrytowej łodygi, jego nasienie było w mojej złotej bramie. Kai pieprzy jak zwierzak, jeszcze lepiej niż Tao czy Luhan.

-Yehet!-Krzyknął Kai do mojego ucha. Gdy chciał mnie zawstydzić, zawsze wymawiał to słowo. Przypominało nam to o naszej pierwszej wspólnej nocy. Właśnie dzisiaj mija rok odkąd jesteśmy razem...

42. Nieporozumienie (JongKey)

Krótkie, heh.

Znowu cię widzę... Ale ty nawet nie zwracasz na mnie uwagi...

  Nazywam się Kim Kibum i studiuję. Mieszkam w akademiku, dzielę pokój z moim bliskim przyjacielem Jinkim. Dla przyjaciół Onew.
Jestem gejem, ale umiem to ukryć. Czasami.
Nie mogę przestać ślinić się na widok pewnej osoby... Jest nią Kim Jonghyun, chłopak z pokoju obok.
Problem w tym, że boję się wyznać mu co czuję, boję się, że może odrzucić moje uczucia. Że jest hetero. 
Codziennie dla niego ubierałem najlepsze ciuchy i starałem się wyglądać jak najlepiej. Tyle, że on nawet tego nie zauważał... Ale nie poddawałem się, trzeba było próbować! I łudzić się, że wreszcie na mnie spojrzy...

Schodziłem schodami na dół, do klasy, gdzie miałem zajęcia i wtedy go zauważyłem. Ubranego w t-shirt, który świetnie uwydatniał jego seksowne mięśnie, które tak na mnie działały.
Szedł do góry, za chwilę mieliśmy się minąć. Starałem się iść z gracją,(powstrzymując uśmiech podniecenia) niczym jakiś chiński Cesarz, ale w środku i tak byłem tym namiętnym wieśniakiem.
Patrzałem na niego, nawet odwróciłem się za nim, ale on i tak zachowywał się jakby mnie nie widział. Coś mnie zabolało. Ale trzeba próbować! Jak głupek...

Następne podejście było na stołówce, tym razem ze znajomymi. Próbowałem zagadać do wszystkich, ale najbardziej do Jonghyuna. Ale on i tak odpowiadał jednym słowem. Próbuj!

-Jinki!-wydarłem się do przyjaciela zrozpaczony-Czemu on nie chce na mnie spojrzeć?!
-Mnie się pytasz?
-Tak. Nawet kurczaki mają ciebie dość!
Nie odpowiedział mi...

Poszedłem po radę do Taemina. Zaczął wykład o tym jak poznał się z Minho, o tym, że pieprzyli się jak zwierzęta. Zaczął dawać rady o seksie analnym i inne tego typu rzeczy... Nie tego chciałem.
-Za dużo gejostwa!-krzyknąłem i uciekłem z jego pokoju. Zdecydowanie za dużo gejostwa, jak dla mnie.
Opowiadał o tym wszystkich fantazjach seksualnych jakie spełnili. Wyszedłem czym prędzej, żeby nie słuchać o tych fantazjach, które zamierzają spełnić.
Bałem się tego, co ten dzieciak mógł mieć w głowie.

Nigdy nie zauważyłem żeby Jonghyun spędzał czas w towarzystwie dziewczyn. A to chyba dobrze(dla mnie)?
Próbowałem jeszcze jakichś typowych sztuczek z książkami, ale gdy je upuszczałem, on uciekał i nie zwracał na mnie uwagi.
Czułem się z tym źle. Wszystkie obmacujące pary nie pocieszały mnie.
Coraz bardziej się załamywałem. 
Tylko Jinki wysłuchiwał moich smętów.
Cóż, chyba taki jest nasz los. Razem z Jinkim jesteśmy za głupi i za dziwni, żeby ktoś zwrócił na nas uwagę.
Jonghyun nawet nie raczył na mnie spojrzeć. Bolało mnie to. Zawsze gdy przechodził i nawet nie spojrzał na mnie, moje serce pękało. A pękało przynajmniej parę razy dziennie. Ale i tak nie odpuszczałem, miałem nadzieję, że kiedyś, w końcu ze sobą chociaż porozmawiamy. Wierzyłem w to, mimo że było już dużo okazji do porozmawiania. I nic.
W przedostatnim stadium(ostatnie to zrezygnowanie), stałem się najbardziej zdesperowanym człowiekiem na ziemi.
Wymyśliłem pewien plan...Jinki był mi do tego potrzebny. Domyślacie się?
-Wywołując u niego zazdrość, nic nie zdziałasz!-krzyknął,  gdy przedstawiłem mu mój plan.
-Jeśli się nabierze to pomyśli, że musi działać!-przekonywałem.
-No nie wiem...
Plan był prosty. Kiedy Jonghyun będzie wracał z ostatnich zajęć, ja wraz Jinkim będziemy obmacywać się jak zakochani, przed naszyn pokojem. Chaotyczne, wiem. Ale można spróbować.

Czekaliśmy przed naszym pokojem, stojąc blisko siebie. Onew chyba słyszał jak mocno wali mi serce. Ciekawe jak zareaguję Jonghyun. Może przejdzie zniesmaczony? Pewnie tak.
-Gotowy?-zapytałem Jinkiego, gdy usłyszałem, że idzie. Gdy przytaknął objąłem go w pasie i przyciągnąłem do siebie. Wplotłem mu palce we włosy i opuszkami palców zacząłem gładzić jego wargi. Wiedziałem, że jest tym wszystkim zniesmaczony, ale dobrze grał. Też trochę byłem.
Kątem oka zauważyłem jak Jonghyun przechodzi koło nas i wtedy się zdziwiłem. Zamiast obojętnie przejść, on krzyknął.
-Wiedziałem, że jesteście razem!-gdy to usłyszałem, oderwałem się od Jinkiego i już chciałem pobiec za Jonghyunem, ale on już zamknął się w swoim pokoju.

Chyba całą noc sterczałem pod jego drzwiami. Oczywście po jakiejś godzinie, osunąłem się na ziemie. A po jakichś dwóch godzinach, usłyszałem głos Jonghyuna.
-Po co tu jeszcze jesteś?
-Otwórz mi, proszę. Wyjaśnię to.
Po tym zamilkł na następną godzinę, ale ja nadal byłem pod jego drzwiami i prosiłem żeby wyszedł lub mnie wpuścił.
Zrezygnowany, już chciałem pójść, gdy wtem, drzwi rozwarły się i ujrzałem Jonghyuna. Wyglądał na jakiegoś zamulonego, włosy miał poczochrane, a oczy spuchnięte.
-Wyjaśnij mi to proszę.-Poprosił.
-Z Jinkim nic mnie nie łączy, jest moim przyjacielem. Zrobiliśmy to żebyś był zazdrosny, rozumiesz? Jonghyun, to ty mi się podobasz!
-Czuję się upokorzony-przyznał, patrząc na mnie lodowatym wzrokiem. Zmroził mnie tak bardzo, że nie mogłem nic powiedzieć przez parę sekund.
-Ty nawet nie wiesz jak ja się czułem kiedy mnie ignorowałeś!
-Jesteś z Jinkim. Nie chciałem wam przeszkadzać.
-A kto ci niby to powiedział?!
-...ludzie tak mówią...
-To tylko plotki. Następnym razem pytaj się mnie. Nie zrozumiałeś, że to ty mi się podobasz?
Jego twarz oblał rumieniec. Pokazałem mu wtedy mój najpiękniejszy uśmiech. Podeszłem do niego i przytuliłem.
No nareszcie mnie zauważyłeś...

41. Nowy post! (KrisYeol[Koniec])

Nie wiem czemu, ale kiedy dodałam nowy post, nie dodało się dzisiaj, tylko 15 maja! I pewnie dlatego, że wtedy zaczęłam pisać i miała to jako robocze. Nie wiem jak to dodać na dzisiaj, naprawdę przepraszam...

KrisYeol