53. *Wielki powrót*+ JRen

(A/N) Ile to mnie tu nie było. Przepraszam bardzo, ale nie miałam dostępu do internetu, a telefon był w naprawie... A i tak go nie naprawili. Będę miała dużo do przepisywania z telefonu, który co chwile się wyłącza.
Przepraszam i fighting!!!
Ale powracam jeszcze w tym roku! Czemu ludzie muszą strzelać fajerwerkami o 21?!

*JR*

Kolejny nudny dzień. Inaczej wyobrażałem sobie te wakacje. To dopiero drugi tydzień, a ja cały czas siedzę w domu. Dosłownie nigdzie nie wychodzę. Hm, chyba czas ruszyć dupe.
Zalogowałem się na facebooku. O, aż siedem powiadomień! Ciekawe co... Ach, połowa to tylko zaproszenia do gier! Nie nawidzę tego. Nie wchodzę na fb tylko po to, żeby grać w jakieś bańki! Reszta to tylko polubienia. Aron był dostępny, napisałem do niego.

hej

Hej, kiedy wyjdziesz ze swojej nory? Idziemy dziś z chłopakami do klubu. Idziesz z nami?

Jasne

Zaczynamy u mnie o 23 Czyli tak jak zawsze.

Napijemy się u niego żeby nie iść do klubu na 'sucho'; jak to powiedział Baekho. Aron, Baekho i Minhyun tworzą jakiś dziwny trójkąt, w który ja, nie chce wchodzić. Jestem hetero w stu procentach i nigdy to się nie zmieni. Jestem o tym wielce przekonany.

Dzień zleciał mi jak wczorajszy. Jadłem, surfowałem po internecie i oglądałem telewizję. Czas jest cenny. A ja go marnuję. Tymbardziej że wakacje wcale nie są takie długie. Dostaję coś do rąk, a ja pozwalam temu czemuś uciec. To marnotractwo; nie wykorzystuje tego w pełni. Później będę żałować, zdaję sobie z tego sprawe.
  Ubrałem swoje obcisłe, czarne spodnie, które uwydatniały mój tyłek. Te które tak lubi Aron. A do tego biała koszulka z podwiniętymi rękawami.
Co do włosów, postawiłem na artystyczny nieład. Tak wyglądałem bardzo męsko. Stu procentowy facet, który lubi laski i tylko laski. Żadnych facetów. Nie dam się przeciągnąć na tamtą stronę.

Wyszedłem z domu dziesięć minut przed dwudziestą trzecią. Było ciemno, mimo to, że miasto odżywało na nowo w nocy. Nocą było inne. Nie było uśmiechniętych ajumm, tylko wyzywające prostytuki. Sprzedawców zastępywali jacyś dilerzy. Pijacy walali się gdzieniegdzie na ulicy.
Noc jest pociągająca, magiczna. Ludzie, których spotykamy w nocy-nie.

Doszedłem do domu Arona w ciągu dziewięciu minut. Odczekałem jeszcze tą minute i zapukałem do drzwi. 
Jego posiadłość była piękna, o wiele lepsza od mojego skromnego mieszkanka. Ciekawe skąd ma tyle kasy. Na pewno nie jest męską dziwką lub striptizerem. Powiedziałby mi. Może.

Otworzył mi uśmiechnięty, ubrany cały na czarno, świetne wyczucie mody. Też się uśmiechnąłem. Kiedy widzę mojego przyjaciela, pijanego w trzy dupy, twarz sama mi się cieszy.
Oczywiście(jeszcze) nie jest pijany. No może jednego kielicha wypił.
Słyszę rozmowe i chichoty chłopaków. Aron objął mnie, wprowadził do środka, zamknął drzwi kopniakiem i poszliśmy do salony, gdzie chłopcy pili. Powiedziałem "Cześć" i usiadłem na kanapie.
W sumie wypiłem trzy mocne kielichy. Zaczęło mi szumieć w głowie, ale ignorowałem to. Postanowiłem się zabawić. Tyle dni siedziałem w mieszkaniu, pora się wyszaleć i niczego nie żałować.
Drzwi wywalić okna wstawić, heh.
W końcu są wakacje. Wyszliśmy z domu o pół do dwunastej. Chłopcy wybierali klub, bałem się trochę. Kolejny klub dla geji? Nie mam ochoty iść do takiego. Nie znowu! Pamiętam jak mnie raz do takiego zabrali. Och, ile facetów się lubieżnie na mnie gapiło! Gdybym stamtąd nie uciekł , pewnie zgwałciliby mnie. Na sucho.
Szliśmy w nieznanym dla mnie kierunku. I do tego było ciemno jak w dupie, straciłem orientację. Po paru minutowym spacerze pomiędzy budynkami, stanęliśmy przed klubem.
Szyld był różowy, a nazwa mi wiele nie podpowiadała. Słyszałem głośną k-popową muzyke. Aron zapłacił za wszystkich i weszliśmy do środka.
Do moich nozdrzy od razu dotarł zapach kobiecych perfum, alkoholu i spoconych ciał.
Zdziwiłem się-kobiece perfumy?
Rozejrzałem się dokoła. Klub ze striptizerkami. Aron, nareszcie dobry wybór!!! Chociaż raz! Byłem szczęśliwy jak biedak, który dostał pare drobnych na chleb.
Chłopcy rozeszli się w swoje strony, chyba byli tu bywalcami. Nie wiem, przecież są gejami...

Zauważyłem, że tancerka miała dziwne nogi, kelnerka nie miała wcięcia w talii, a jakaś dziewczyna, która zabawiała klientów, miała monobrew. W sumie, te dziewczyny nie są zbyt urodziwe. Przez to trochę posmutniałem. W takich klubach powinny być ładne dziewczyny, a nie takie, które wyglądają jak mężczyźni! Ci, którzy je zatrudnili na pewno są ślepi. Poszedłem do baru żeby zapomnieć o moim rozczarowaniu. Obsłużył mnie facet(o dziwo!). Zacząłem sączyć mojego drinka i przyglądać się mu. Miał na sobie bardzo obcisłe spodnie(chyba zobaczyłem przez materiał jego przyrodzenie!). Włosy miał przylizane, chyba był gejem, ale nie moge wierzyć pozorom. Nie chce go oceniać po wyglądzie. Uśmiechał się do półgębkiem, gdy go tak obserwowałem. W oddali dostrzegam Arona. Jakaś blondynka pindrzy się przed nim, a mu się to podoba. Ten babsztyl jest brzydki, ma wielkie barki. Czemu on tego nie dostrzega?! Chyba musi być dobra w łóżku, że nie zwraca uwagi na jej wygląd.
Zaraz, mówię jakbym był zazdrosny!
-Co tu robisz sam?-usłyszałem po mojej prawej stronie. Ten głos na pewno należał do kobiety! Byłem o tym przekonany. Był słodki jak miód, ale nie był piskliwy. Był przesycony seksapilem, pewnie tu pracuję.
Ten głos był tak piękny, że od razu zapragnąłem go słuchać codziennie. Słuchałbym go od rana do wieczora. Pewnie właścicielka tego głosu też musi być piękna! A co jak nie? Co jak ma monobrew, niezgrabne nogi lub szerokie bary? Hm, może za to jest inteligentna? Nie, skoro tutaj pracuje... Może jednak szczęście mi dopiszę i trafi mi się ładna laska, nie taka jak laska Arona? Odwróciłem się powoli na obrotowym krześle. Zobaczyłem ją i osłupiałem. Przede mną stał prawdziwy anioł! Uśmiechała się do mnie, nie wiem czym sobie zasłużyłem na tak piękny uśmiech! I był tylko dla mnie, bo nie widziałem nikogo innego wokół. Usta podkreśliła różową szminką, a oczy eyelinerem. Były czarne, skrywały w sobie tajemnice. Jej skóra była strasznie biała, pewnie zazdrości jej wiele dziewczyn. Miała włosy do ramion, jasny blond.
A jej sylwetka...cudna. Nogi były uroczo krzywe(tylko trochę). Na sobie miała czarną bluzkę z wyciętym tyłem(co zobaczyłem dopiero później) i białe szory przez, które prawie widziałem jej pośladki. Miała buty na obcasie, ale i tak była niższa ode mnie.
A jej spojrzenie zdawało się mówić "Bierz mnie i gwałć"; choć nie wiem, nie umiem czytać ze spojrzenia. Była interesująca, pociągająca i magiczna-czyli jak noc. Zapragnąłem jej całym swoim umysłem i ciałem. Usiadła na krześle obok. Poruszała się z gracją, jej ruchy były naturalne i zdecydowane.
-Ja tu...-Zacząłem.-Znaczy...Jak się nazywasz?
-Mówią na mnie Min. Napijemy się czegoś razem?-zaproponowała.
  Jej imię było krótkie i ładne. Zaskoczyło mnie to, że nie zapytała o moje, ale pewnie od razu chciała przejść do rzeczy. Przyjąłem ofertę. Barman nalał alkoholu do kieliszków, spoglądając przy tym na Min. Szybko to wypiliśmy, a potem, Min zaciągnęła mnie w głąb pomieszczenia. Przylgnęła do mnie. Kątem oka spojrzałem w miejsce, gdzie wcześniej siedział Aron. Teraz go tam nie ma. Hm, pewnie była chętna. Powodzenia, przyjacielu.
Po drugiej stronie sali dostrzegłem Baekho. Koło niego siedziała szczupła szatynka, trochę brzydsza od Min. Nie chodzi o to, że jest brzydka-jest ładna, ale na drugim miejscu. Na pierwszym jest Min. Nigdy nie widziałem piękniejszej kobiety od niej. Zaczęła mnie całować. Podobało mi się to lecz po chwili zaczęło mi szumieć w głowie. Najpierw zobaczyłem mroczki przed oczami, ale nie zaprzestaliśmy czynności, którą wykonywaliśmy. Później straciłem świadomość.

   Obudziłem się w swoim łóżku, cudownie wypoczęty. Byłem w samych bokserkach czyli tak jak zawsze sypiam.  Ktoś krzątał się w kuchni. Hm, czy to Aron? Poszedłem to sprawdzić.
Osłupiałem.
To była Min! Jak my tu przyszliśmy? Czy my... robiliśmy to co robią ze sobą mąż i żona?! Boże, ja nic nie pamiętam!
Zrobiła śniadanie, teraz parzy kawę.  Tak jakbyśmy byli małżeństwem! Jest taka kochana! Kiedy mnie zauważyła, odsunęła krzesło i tym zachęciła mnie do usiąścia przy stole. Hm, najpierw pora na jedzenie, później na wyjaśnienia. Ubrana był tak samo, tylko teraz była bez makijażu. Jest naturalnie piękna, wygląda tak samo ładnie z makijażem i bez.  Nic nie jadła.
-Czy Ty możesz chodzić po pracy do swoich k-klientów?-zapytałem po skończonym posiłku.
-Jestem tam najlep...sza. Moge robić co chce i nie muszę iść z klientem do łóżka jeśli nie chce.
  Hm, czyli jest dobra. Nadal nie pamiętam co się wczoraj stało. Byłem pijany czy dostałem tabletke gwałtu? Jak tu przyszliśmy?
-Szef kazał mi się tobą zająć, a ty... spodobałeś mi się. W twoim portfelu... Sprawdziłam adres, nie martw się nic nie zniknęło.
   Sprytna jest. No znalazłem kobiete idealną!  Ze święcą takiej szukać! Min została jeszcze pare godzin u mnie i lepiej się poznaliśmy. Nie przeszkadzało mi to, że jest... No wiecie kim. Wydała mi się bardzo inteligentna, więc nie wiem czemu pracuje w takim miejscu.

   Spotkaliśmy się z 7 razy zanim zaczęliśmy ze sobą być na poważnie. Czułem się najszczęliwszym facetem pod słońcem.
Było nam ze sobą dobrze. Bardzo mocno się pokochaliśmy, uzupełnialiśmy się. Spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu, w dzień i w nocy. Oczywiście nie doszło między nami do tego co robią ze sobą mąż i żona. Była wspaniałą dziewczyną, ale nie łatwą. Połowe miesiąca przed zakończeniem wakacji zaproponowałem wyjazd w góry. Min się zgodziła, ale pod jednym warunkiem-będziemy spać w osobnych pokojach. Zdziwiłem się, ale wyraziłem zgodę na jej warunki. Może ma jakiś uraz przez ten klub?

  Dotarliśmy do naszego domku w górach po jakiś kilku godzinach. Min zakazała mi wchodzić do jej pokoju. Wcale nie próbowałem się do niej dobierać, ale cóż...
  Było trochę późno więć poszliśmy spać. W łóżku, przez godzinę walczyłem z wielką pokusą. Ale nie mogę złamać obietnicy. Zasnąłem.

   Obudziłem się wcześniej niż planowaliśmy. Podszedłem do drzwi Min-śpi. Teraz pokusa była największa. Tylko zerkne i nawet się nie obudzi!
Otworzyłem drzwi, nie wydając przy tym jakiegokolwiek dźwięku i osłupiałem.
Tam leżał stanik, tam wkładki żelowe(?!); a na szafce była... peruka. Przyjrzałem się jej. To jest facet! Jak ona mo... znaczy się, on!
   Wybiegłem stamtąd z głośnym hukiem, przez co Min(ciekawe czy to jej prawdziwe imię?) obudziła się. Zamknąłem się w swoim pokoju. Przespałem się godzinę, a później przemyślałem to wszystko.
Czemu mi nie powiedział, bał się odrzucenia?
Kocham ją.
Go.
Ważniejsze jest to, co do niego czuję. Teraz już nie zważam na płeć. Tak, zostane dla niego gejem!
Poszedłem do małej kuchni, gdzie Min przygotowywał śniadanie.
-Wytłumaczysz mi to?-zaproponowałem.
-Ja... nie chciałem żeby to wszystko tak wyszło. Ten klub, to klub transwestytów.-Moje oczy stały się wielkie jak talerz z którego jadłem.Jak mogłem tego nie zauważyć?!-Ty o tym nie wiedziałeś. Traktowałeś mnie jak dziewczyne więc udawałem ją. Naprawdę nazywam się Minki, a w klubie mówią na mnie Ren. Ja... naprawdę cię kocham. Jeśli już nie chcesz ze mną być, ja to zrozumiem.
  Usiadłem koło niego i mocno objąłem ramieniem, co go zdziwiło. Zacząłem się śmiać, a on, dołączył do mnie i przytulił się tak, że stykaliśmy się policzkami.
-Kocham Cię.-Wyszeptałem mu do ucha i zaczęliśmy się całować tak namiętnie jak nigdy. Wziąłem go na ręcę i zaniosłem do mojego pokoju. Moge powiedzieć tylko dwie rzeczy-seks z facetem jest niezwykły, a Ren w tych rzeczach jest najlepszy.

  Wkrótce potem Minki znalazł nową pracę, a dziś mija rok odkąd jesteśmy razem...
2014.12.31 22:54

52. Lost-Wyjaśnienie JongKey Rozdział 2

Przepraszam, że ostatni post był taki pokręcony. Przy czymś dłuższym mam problemy techniczne ;(.
Następny rozdział będzie ciut dłuższy, a w piątym się trochę zdziwicie 8).

*Le Key*

  Obudziły mnie skrzeczenie mew i lekka bryza. Była bardzo orzeźwiająca. Leżałem tak sobie z zamkniętymi oczami.
Poczułem, że moje ubranie jest wilgotne. Ale jak? Przecież nie wchodziłem do wody. Ale jednak. Dźwignąłem się na dłonie z zakmniętymi oczami i wtedy poczułem coś dziwnego. A może innego?
W każdym razie, to nie mógł być statek. To co wyczułem pod moimi dłońmi to niewątpliwie piasek.
Otworzyłem oczy i wtedy zobaczyłem plaże. Leżałem na niej, a przede mną rozpościerało się morze. Czy ja coś brałem? To sen, na pewno.
Zamknąłem oczy i znowu położyłem się na piasku. Za chwilę będę na statku, przecież to się nie dzieję naprawdę.
Minęła minuta, dwie, pięć. I nadał byłem tam byłem. Jeśli to nie sen, to jak się tu znalazłem? Otworzyłem szeroko oczy i wciągnąłem trochę powietrza. To jest zbyt realne żeby było snem.
Nagle, tuż nade mną zobaczyłem go. Wyglądał jak jakiś tarzan-ale miał ubranie. Też był realny.
-Nareszcie się obudziłeś!
Usiadłem po turecku, on też usiadł przede mną. Co u diabła ja tu robię?
-Wiesz...-Zacząłem.-Myślałem, że to jakiś sen lub coś, ale to się dzieję naprawdę. Co się stało?
Kiedy go o to zapytałem, jego oczy posmutniały, a wzrok powędrował gdzie indziej. Nie spieszył się z odpowiedzią więc ciągnąłem dalej:
-Pamiętam, że płynęliśmy statkiem i nagle ty do mnie podszedłeś. Usłyszeliśmy huk, uderzyłem się i-i... W tym momencie pamięć mi się urywa. Co się stało?
Powtórzyłem pytanie, ale on nadal wpatrywał się w jakąś pustkę. Ująłem jego brodę, spojrzałem głęboko w oczy i zapytałem znowu:
-Powiesz mi co się stało czy nie?
Ten z ociąganiem zaczął swoją opowieść.
-To może zacznijmy od początku. Nazywam się Kim Jonghyun, a ty?
-Kim Kibum.
-Ładnie. No i cały dzień łaziłem po tym statku żeby cię znaleźć, ale nic z tego. Czułem jakbyśmy się mijali...-Tak było. Jonghyun zatrzymał się i nabrał trochę powietrza by po chwili kontynuować.-No i w końcu zauważyłem ciebie jak się opierałeś o barierkę i patrzałeś na morze. Podszedłem do ciebie i już chciałem coś powiedzieć, ale usłyszeliśmy przeraźliwy huk. I wtedy, statek prawdopodobnie o coś uderzył, nie jestem pewien co dokładnie się stało. Następnie było to uderzenie, złapałem się barierki i nie upadłem, ale ty się o nią uderzyłeś i zemdlałeś. Dlatego nic nie pamiętasz. Zrozumiałem, że statek się topi. Trochę ludzi biegało jak oszalałe, a reszta pewnie spała, bo była nawet późno. Wziąłem ciebie na plecy i gdy statek był już prawie pod wodą, uczepiłem się jakiś desek i płynąłem aż dotarłem tutaj. Wszyscy zaginęli oprócz nas-tym zdaniem zakończył swoją opowieść. Nie mogłem powstrzymać emocji i z moich oczu poleciały łzy. Przytuliłem go mocno.
-Jestem ci bardzo wdzięczny, gdyby nie ty, skończyłbym z tymi ludźmi na dnie. To że mógłbym tak skończyć...Zemdleć i utopić się...To żałosne.
-Znalazłem trochę przydatnych rzeczy na brzegu. Pewnie fale je tu przyniosły.
   Wziąłem się w garść i otarłem łzy. Kim Kibum, jesteś facetem.
-Musimy najpierw zrobić szałas-oznajmiłem.
-Wiem. Mam już trochę gałęzi i liści.
Poszliśmy do miejsca, które wybrał na obozowisko. Nie było daleko i ku mojej uciesze, niedaleko było źródełko z wodą, która nadawała się do picia.
Po niepełnej godzinie zbudowaliśmy szałas. Był na solidnej gałęzi metr nad ziemią. Miał ściany i daszek z liści. Było wystarczająco miejsca dla nas obu i jeszcze innych rzeczy. I było przytulnie. Przyniósł tu dwa noże, które zapewne znalazł na brzegu. Były bardzo przydatne. 
Przeszliśmy się trochę i znaleźliśmy rzekę. Były w niej ryby.
Musieliśmy bardzo uważać na stopy. Nie wiedzieliśmy jakie licho może się czaić, żeby nas ugryźć.
Pobyt tutaj wydawał mi się tu przerażający. Jak ja tu przetrwam chociaż tydzień?
Z drugiej strony był pociągający. Ja i przystojny kochanek na bezludnej wyspie.
Kibum, stop. Najpierw przetrwaj. Nieważne jak seksowny jest Jonghyun, myśl trzeźwo.

Wieczór spędziłem na plaży, wpatrując się w morze. Zdałem sobie sprawę jakie życie jest ulotne. Wszyscy zginęli oprócz nas... To był cud, jestem szczęściarzem. Nie mogłem sobie zdać z tego sprawy. Tyle osób... A może oni nie zasługiwali na śmierć, tylko ja? Tam było tyle małych dzieci... Nadal widzę ich roześmiane twarze i ich matki, biegnące za nimi.
Pomyślałem o Jinkim. Och jakie on ma szczęście, że ma chorobę morską! W tej chwili też chciałbym ją mieć. Wtedy bym tu się nie znajdował. Pewnie się nie domyśla jaki spotkał mnie los!
Ciepły oddech owiał moją szyję. Jonghyun przyszedł. Poczułem jego silne ramię na moich plecach, objął mnie.
-Jest późno, nie boisz się tu być sam? Wracajmy do obozowiska, musimy się przespać.
Zrobiłem tak jak powiedział.

51. Rozpoznajesz mnie? (Taoris)

(A/N) Ale będę się nudzić w te wakacje. Nie będę tu pieprzyć, że mam więcej czasu, o mam go tyle samo i już wszystko zależy od lenistwa. *Le Kris* Tao znam już niepełny rok. Trudno mi powiedzieć, poczułem do niego coś więcej. Nie wiem czemu nie zdradziłem mu tego co czuję. To ja-unikam nowych dla mnie sytuacji, przez co żałuję. Czasami nawet bardzo. Tao-brzoskwinia, bo takie jest znaczenie jego imienia, mieszkał w tym samym mieście co ja. Mimo tego, nigdy nie spotkałem się z nim w cztery oczy. Poznałem się z nim w sieci, na internecie. Studiował medycynę w Kanadzie. Może to głupie, ale ja naprawdę coś do niego poczułem. Jeszcze głupsze było odrzucenie jego uczuć. Wyznał mi miłość, ale ja,bojącysię nowych sytuacji, odrzuciłem je. Nigdy się nie spotkaliśmy. Było wiele okazji do tego, ale nie. Zawsze gdy proponował spotkanie, odrzucałem zaproszenie. Byłem cholernie nieśmiały już od dziecka. I to była moja największa wada...Ale i tak nie mogłem nic z tym zrobić. Gdy się poznaliśmy, nie sądziłem, że ta osoba tak bardzo zmieni bieg mojego życia. Nawet nie liczyłem na to, że ta znajomość przetrwa tydzień. Ba! A co dopiero miesiąc. Rozmawialiśmy i pisaliśmy ze sobą codziennie, ale nadal jako przyjaciele. Rozmawialiśmy ze sobą intymniej niż kochankowie. Czasami dzwonił do mnie w środku nocy, po jakąś radę, a ja starałem mu udzielić sensownej odpowiedzi. Widzieliśmy się tylko raz, właściwie to przez przypadek, a i tak nie stanęliśmy przed sobą bezpośrednio. Byłem w galerii handlowej, kupiłem sobie nowe ciuchy i takie tam. Udało mi się wyprosić bliskiego kolegę, by ze mną poszedł. Dlatego nie musiałem iść sam. Zapewniał mi towarzystwo i doradzał przy wyborze ciuchów. Lepiej jest iść z kimś niż samemu. Kiedyś, gdy sam poszedłem na zakupy, t-shirt, który zakupiłem był inny w sklepie i w domu. No i wylądował w czeluściach mojej szafy, nigdy jej nie ubrałem. Do tego jest z kim porozmawiać. Po zakupach, czekaliśmy w metrze pogrążeni we własnych myślach. Gdy nadjechał pociąg(?), YiXing zamiast wsiąść, patrzył się na na coś po jego prawej stronie. Wepchnąłem go na chama do środka i nadal zachowałem milczenie. Gdy drzwi się zamknęły, wydusił z siebie te słowa: -Czy to nie był ten Tao? Chińczyk? Mówiłem mu o nim dużo. Oczywiście pominąłem to, co do niego czuję. Już zaczęliśmy odjeżdżać, gdy spojrzałem przez okno. To on. Stał i wpatrywał się w odjeżdżający pociąg(?), ale nasze spojrzenia się nie spotkały. -Tak, to był on-wysapałem do YiXinga. Dalszą podróż spędziliśmy w milczeniu. Przed wakacjami totalnie spieprzyłem sprawę. Pokłóciliśmy się i to bardzo. Kiedy wreszcie się pogodziliśmy, on wyjechał... Na zawsze wrócił do Chin. Czułem pustkę. Było mi z tym źle. Popełniłem straszny błąd, nie mówiąc mu o tym co czuję. Po około 2 tygodniach, wyjechałem do QingDao i wynająłem małe mieszkanko. Szybko znalazłem dobrze płatną pracę. Na początku byłem skupiony na mieszkaniu i pracy, ale później, musiałem zrobić to, po co tu przyjechałem-odnaleźć Tao. Nie mieliśmy ze sobą kontaktu, więc to graniczyło z cudem. Ale musiałem spróbować. Tak więc, codziennie chodziłem w miejsca o których opowiadał mi Tao i w miejsca w które mógł pójść. Trwało to przez dziewięć lat. Miałem wrażenie, że codziennie się mijamy, ale nadal nie traciłem nadziei. W między czasie zacząłem pracować jako strażak. Często jeździliśmy na miejsca wypadków, pomagaliśmy ludziom itp. Poświęcaliśmy swoje życia, by im pomagać. Ja czasami bardziej. Tym razem byłem bardzo zmęczony i nie zauważyłem deski, która mnie uderzyła w głowę. Zemdlałem. Obudziłem się w szpitalu, paru ludzi odetchnęło z ulgą, gdy otworzyłem oczy. W tym Wang kolega z pracy, pielęgniarka i jacyś lekarze. Obraz mi się rozmazywał i znowu zasnąłem. Nie wiem o której się obudziłem, ale koło mnie nikogo nie było. Chciałem stąd wyjść. Odpiąłem wszystkie urządzenia do których byłem podpięty i wstałem z łóżka szpitalnego. Przez gwałtowne wstanie, zakręciło mi się w głowie i upadłem. Przewróciłem się na plecy i tak sobie patrzyłem na sufit. Byłem wycieńczony, nie miałem nawet siły by się podnieść i wrócić do tego łóżka. Wyglądało to tak, jakbym czekał na śmierć. Ile to już tak leże? Dwie minuty? Pięć? Nareszcie przyszedł lekarz. Trochę na mnie nakrzyczał, ale w końcu zaniósł mnie do łóżka. Był cholernie silny, skoro uniósł takiego byka jak ja. Znowu podpiał te wszystkie urządzenia. Jaki on opiekuńczy, naprawdę. Rankiem obudziłem się trochę bardziej wypoczęty. Wyszedłem na korytarz. Mijali mnie starsi i młodsi ludzie, zdrowsi i bardziej chorzy. W tym miejscu ratowali ludzi. Ja też to robiłem, ale w trochę inny sposób. Teraz jestem zupełnie bezużyteczny, do czasu kiedy wyzdrowieję. Nagle usłyszałem za sobą głos tego doktora: -Co ty tu robisz? Powinieneś odpoczywać, inaczej nigdy stąd nie wyjdziesz! Nie podobało mi się to jego rozkazywanie, ale wiedziałem, że robi to dla mojego dobra. Gdy go mijałem, potajemnie spojrzałem na plakietkę na jego kitlu(x'D). Nazywał się Edison Hu. Co to za amerykańskie imię, przecież jest chińczykiem? Może studiował w Ameryce. W sumie co mnie to obchodzi? W tym szpitalu nudziłem się jak nigdy, aż w końcu zasnąłem. Obudziłem się następnego dnia rano. Naprawdę świetnie się czułem. Jeszcze tego samego dnia wypisali mnie ze szpitala. Szedłem wolno, nie spieszyło mi się do wyjścia. Wzrokiem żegnałem się ze wszystkimi przedmiotami, pielęgniarkami, pacjentami... W pewnym momencie, do szpitala, przywieziono jakiegoś obcokrajowca, bardzo bolał go brzuch. Pielęgniarki od razy go obskoczyły, po chwili, przyszedł lekarz, ten sam co zajmował się mną. -To ty, Huang ZiTao?-Pacjent niespodziewanie krzyknął, jakby zapomniał już o bólu.-Pamiętasz mnie? Uczyłem cię na studiach! Edison nie odpowiadał. Powoli przeniosłem spojrzenie na jego twarz. On zrobił to samo i nasze spojrzenia się skrzyżowały. Pacjent szarpał go za rękaw, ale ten nie reagował. Kiedy pielęgniarki przywołały go do porządku, ja wyszedłem stamtąd. Nie wiedziałem co mam zrobić, w mojej głowie panowała burza jak na polu ryżowym. Huang ZiTao... To imię tak wiele mi mówiło... Jak mogłem go nie rozpoznać?! Zmienił się i to bardzo. Miał teraz blond włosy, jaśniejszą skórę, był bardziej umięśniony... Jego oczy nie były tak roześmiane jak kiedyś, twarz nabrała poważnego wyrazu. Wyglądał zupełnie inaczej niż dziewięć lat temu, nie dziwie się, że go nie poznałem. Nawet głos miał bardziej męski. Ale ja, pomimo upływu tylu lat, nie zmieniłem się. Oczywiście zyskałem trochę odwagi, co było konieczne w moim zawodzie. Tyle że... On mnie rozpoznał, tylko czemu nic nie powiedział? Pewnie już dawno o mnie zapomniał i nie zaprzątał sobie mną głowy. Czułem się tak jakby ktoś mną wstrząsnął i wszystkie moje organy były na złym miejscu. Po paru dniach powróciłem do pracy. Dostaliśmy zlecenie, doszło do wypadku samochodowego. Szybko przyjechaliśmy. Kobieta była cała we krwi, ale miała puls. Pojechałem z nią do szpitala, czasami bywałem tam ze względu na niektóre wypadki. Gdy weszliśmy do niego, zobaczyłem Tao. Odrazu zerwał się, razem z pielęgniarkami, żeby pomóc pacjentce. Był tak przejęty, że mnie nie zauważył. Obserwowałem go z pewnej odległości oparty o ścianę. Wszystko wykonywał starannie, szybko i dobrze. Tak za nim tęskniłem, codziennie go szukałem... A teraz stoję i wpatruję się w niego. Jestem pewny, że to on, wiem to. On też to wie. Mimo tego...I tak zachowujemy się jakbyśmy nigdy się znali. To rozrywało mnie od środka. Po paru minutach współpracownik zawołał mnie. I wtedy Tao(a może Edison?) spojrzał się na mnie, ale już musiałem wychodzić. W szpitalu bywałem mniej więcej co dwa dni, czasami częściej. I ciągle wpadałem na Tao. Gdy udawał obojętność przede mną, czułem jakby rozszarpywali moje wnętrzności. Dzisiaj dostaliśmy poważniejsze zadanie. Paliło się mieszkanie, a w nim przebywało dziecko. Musieliśmy się spieszyć. Gdy przyjechaliśmy, płomień zdawał się zjadać dom. Szybko wkroczyliśmy do akcji i zaczęliśmy gasić płomienie przy drzwiach. Wszedłem do środka, musiałem poszukać tego dziecka. Nie wiem czy to było dobre posunięcie. Na dole go nie było, nie było też dużo dymu. Przeszłem parę schodków, gdy nagle do moich nozdrzy, dostał się duszący zapach dymu. Zakryłem nos i usta i wtedy stanąłem na złym schodku. Złamał się, przez co upadłem i zemdlałem. Obudziłem się w szpitalu, mocne światło mnie oślepiło i zakryłem oczy ramieniem. Chciałem usiąść, ale nie miałem wystarczająco sił by się podnieść. Tak jakby wyssali ze mnie całą energię. I wtedy przypomniałem sobie co się stało. Zerwałem się na równe nogi, co było złym posunięciem. Dostałem zawrotu głowu i wypadłem z łóżka. Ale nie upadłem. Ktoś mnie w porę przytrzymał. Czyjeś silne ramiona czule i ostrożnie objęły mnie jakby bały się, że rozbiję się na podłodze niczym porcelanowa lalka. Spojrzałem na niego, to był on... Edison Hu. W swoim białym kitlu(xD) wyglądał na wiele poważniejszego. Momentalnie się do niego przytuliłem, ale ten mnie odrzucił i położył znowu do łóżka. Moje serce pękło na małe kawałeczki, które rozsypały się po całym pokoju. On na pewno mnie nie już nie chciał. Po co robiłem sobię nadzieję? Jestem okropny. Ale w sumie, nie powiedział mi tego wprost, że nie chce mnie znać. Resztkami sił, wybiegłem na korytarz. Podążyłem za nim. -Tao!-krzyknąłem.-Tao, stój! Ten gdy to usłyszał, zatrzymał się, ale nie odwrócił się. Podeszłem do niego i uczepiłem się jego ramienia. -Tao, myślisz że cię już nie kocham? Jak myślisz, co tu robię? Dziewięć lat cię tu szukam! Wreszcie cię odnalazłem, a ty mi nic nie powiesz! -A kto mnie wtedy odrzucił? Jak myślisz, czemu teraz się do ciebie nie odzywałem? -Tao, to był mój błąd! Wyjechałem tu za tobą i wreszcie cię znalazłem! Wybacz mi! Tao objął mnie i zatonąłem w jego uścisku. Znowu byliśmy razem. Ale to nie było takie łatwe. Najpierw musieliśmy pozbyć się jego faceta. Nazywał się Oh Sehun i był od Tao trochę młodszy. Naprawdę go nie kochał i był jego 'kołem zapasowym' kiedy tylko chciał seksu. Przez cały czas myślał o mnie i chciał mnie zobaczyć, ale to nie było takie łatwe. Uwierzyłem, bo mu ufałem. Kiedy wreszcie ten młody się wreszcie wyniósł, ja się wprowadziłem. Szkoda mi go było, ale go nie przygarnę. Czułbym się na jego miejscu poniżony. I to bardzo. Ale takie jest życie, co mogę jeszcze powiedzieć? Wprowadziłem się do niego, było nam razem cudownie. Mieliśmy trochę mało czasu dla siebie przez pracę, ale w końcu, po 4 latach bycia razem, przyzwyczailiśmy się...

50. JongKey Rozdział 1

(A/N) Zaczęłam pisać w poniedziałek i już mam 4 rozdziały, heh. Za dużo 'Nagiego Instynktu Przetrwania' na Discovery Channel xD. Przepraszam, że takie krótkie, ale nie wiedziałam jak się bardziej rozpisać i nie chciałam odrazu zdradzać co się stanie >.<.
Udanych wakacji, enjoy!

*Le Key*

Tak bardzo wyczekiwałem dzisiejszego dnia. No i nareszcie się doczekałem!
Dzisiaj wyruszałem w rejs eskluzywnym statkiem. Nigdy wcześniej nie płynąłem statkiem, dlatego byłem bardzo podekstcytowany. Ciekawe co może mnie spotkać! I ile mogę zawrzeć nowych znajomości! Szkoda że nie pojedzie ze mną mój przyjaciel Jinki-ma chorobę morską. Na początku nad tym ubolewałem, ale w końcu, przyjąłem to do świadomości.
Na pewno kogoś tam poznam, to już nie będę samotny.
Rejs miał trwać około jeden i pół tygodnia. Już dawno się spakowałem, więc teraz już tylko odliczałem godziny do odpływu.
Wziąłem swoją czarną walizeczkę i pojechałem do portu.

Byłem już na statku, odpływaliśmy. Podziwiałem oddalający się port, oparty o barierkę, dopóki całkowicie nie zniknął z mojego pola widzenia. Było już późne popołudnie co dodawało pewnej atmosfery. Powietrze było gęste i ciepłe. Morze zdawało się szeptać moje imię. Byłem w białej, przewiewnej koszuli.
Hmm, chyba pójdę napić się jakiegoś drinka-pomyślałem.
Przy barze było dużo ludzi, ale ja zwróciłem uwagę tylko na jednego osobnika...
Był bardzo umięśniony i wyglądał na bardzo pewnego siebie. Jednak w jego oczach nie ujrzałem pewności.
Wyglądał na trochę nieporadnego i nieśmiałego, co mi się spodobało.
W pewnej chwili, chłopak poszedł, ale przedtem, przeszedł koło mnie. Posłałem mu szarmancki uśmieszek. On też to odwzajemnił. Kiedy przeszedł obejrzałem się za nim i...Wow, co za tyłek!
Mocno się powstrzymałem, żeby go nie klepnąć. Och, jak ja bym chciał zbadać te niezwiedzone miejsca!
Ale w sumie...Chłopak wyglądał na niedostępnego i skrytego w sobie. Ale i tak go pożądałem. Nie wiem ile mi zajmie uwiedzenie go, ale muszę to zrobić przed końcem rejsu!

Następnego dnia, wieczorem, spacerowałem po statku. Lekki wiaterek rozwiewał moje włosy.
Dzisiejszego dnia ani razu nie zobaczyłem tego chłopaka. A byłem w każdym możliwym miejscu po parę razy. I nic!
Wodziłem wzrokiem po wodzie, która otaczała nas ze wszystkich stron. Fale znowu szeptały moje imię. Kilka mew podążało za statkiem. Stałem oparty o barierkę aż do zmroku.
Usłyszałem jakieś kroki po mojej lewej stronie więc odrwóciłem głowę by zobaczyć kto to. To był on...
Znowu zacząłem patrzeć się na fale, może nie zauważył, że to ja. Spojrzeć na niego znowu? Tak czy nie? To silniejsze ode mnie!
Gdy znowu się obejrzałem, on był tuż koło mnie! Ujrzałem jego uśmieszek, lekko igrający ze mną. Też chciałem odwzajemnić uśmiech, ale usłyszeliśmy huk, który prawie nas ogłuszył. Rozejrzałem się wokoło w celu zlokalizowania miejsca huku, ale wtedy odrzuciło mnie do tyłu. Uderzyłem głową o barierkę, a później przywitałem się z ziemią.
Zemdlałem.

49. Białe Kłamstwa R3

*Poprzedni rozdział*

Wciąż nie mogę zdać sobie sprawy, że widziałam moich dwóch biasów! Kto wie, co się stanie, jeśli zobaczę SHINee!?! Niech to szlag!
Ogarnęłam się i wyszłam z łazienki... Zbadałam cały budynek SME... Boże, jaki on wielki! Gdybym się tu zgubiła nie narzekałabym. Potem weszłam do  znajomego miejsca...

To była sala do tańca SHINee! Gdzie nakręcili wersję taneczną Lucifera!! Matko! Trzeba...to jakoś upamiętnić.Wyjęłam telefon i zrobiłam sobie zdjęcia z salą w tle...Głupie myśli powróciły do ​​mojej głowy... Spojrzałam czy nikogo nie ma w pobliżu. Zamknąłem drzwi i włączyłam  "Lucifer" na moim telefonie i zaczęłam tańczyć do niej, biorąc miejsce Minho ..

Neoui nunbichi nal sarojabda nali jinalsurok nalkaroweojyeotda Neoeui jibchake jichyeotda manhi eotda mame Piga Nanda Na sseureojil Jjeum doimyeon dagawaseo cheonsagati "Saranghae" ral mal Nu ga jinjja neoyeotneunji aldagado haetgallige mandeunda

Trzask.. Odwróciłam się, aby zobaczyć...

KIM Jonghyun!! Święta Boża Rodzicielko! Jest taki HAWT! Z tymi ramionami...OMAYGAD On...on mnie zobaczył, gdy tańczyłam...

Zobaczył jak TAŃCZĘ!! Ukłoniłam się i uciekłam...wpadając na inną osobę .. Spojrzałam do góry...To był Key!!! och Boże zabij mnie teraz!! Ukłoniłam się i odszedłam szybko.

OMAYAGAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!! ZABIĆ MNIE! TERAZ!! KIM Jonghyun zobaczył jak tańczę!! MOJE życie jest zrujnowane! Moja reputacja jest zniszczona! ! Pozwólcie mi umrzeć!
To było żenujące! Widział jak tańczę! Wpadłam na Key'a! asdasldadakdajdgadlkadlakdl! Dobry Boże!

Po tym, jak uspokoiłam się, wyciągnęłam rękę do kieszeni...GDZIE JEST MÓJ TELEFON?!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Kto to był?-Jjong zapytał się o dziewczynę, który właśnie wybiegła. Tańczy całkiem dobrze. Jeśli przyszła by na casting tutaj, na pewno zostałaby gwiazdą.
-Yo-Key przywitał się i upuścił torbę na podłogę.
-Gdzie są inni?
-Onew Hyung i Minho są w drodze... Taemin...Nie wiem
-Och...dobra..
-Hyung... Co to za dziewczyna, która była tu wcześniej?
-Jaka dziewczyna?
-Widziałem dziewczynę, która stąd wyszła... W rzeczywistości, wpadła na mnie, a następnie odeszła bardzo szybko, jakby chciała mnie uniknąć...
-Nie wiem...Po prostu zobaczyłem jak tańczyła do Lucifera tutaj, byłem tak zaskoczony, że rzuciłem torbę na podłogę...Spojrzała na mnie, a potem pobiegła-Jonghyun podszedł do miejsca, gdzie tańczyła.
-Zostawiła telefon-powiedział i podniósł urządzenie.

48. Welcome in Seoul School-Pierwszy tydzień Rozdział 1

Napisałam to w maju i już mam kilka części. Chciałam żeby to było lekkie, letnie opowiadanie, heh.

To ja, Chu Harumi w skrócie Haru.
Polka urodzona w Korei Południowej.
Całe życie spędziłam w Busan, z rodziną lecz w te wakacje musieliśmy się przeprowadzić. Nie było to daleko.
A mianowicie to był Seul. Miasto w którym byłam tylko trzy razy.
Na początku przestraszyłam się.
Czy poradziłabym sobie w nowym otoczeniu? Jak mogłabym zostawić moich przyjaciół? A może będzie lepiej?

Wprowadziliśmy się tydzień przed końcem sierpnia. Dom był piękny. Od bramy prowadziły schody do drzwi domu. Taras był na podwyższeniu, na garażu. Na piętrze miałam własny pokój.
Poznaliśmy tu dużo osób(głównie sąsiadów). Codziennie zwiedzałam nowe miejsca.
Od jakiegoś pół tygodnia zaczęłam to robić z kimś...
Pierwszym razem spotkaliśmy się w parku. Byłam sama.
Szłam wzdłuż ścieżki i słyszałam, że ktoś za mną idzie. Starałam się to ignorować i zakładać, że nic mi nie zrobi.
Jednak to ja popełniłam gafę. Nasłuchując jak daleko może być, potknęłam się o kamień. Nie upadłam.
Chłopak w porę podbiegł i mnie złapał.
Obejmował mnie w pasie i czułam jego oddech..tuż na mojej szyi.
Pierwszy raz byłam z kimś tak blisko.
Oprzytomniał i opuściłam jego objęcia.
Wydukałam jakieś 'dziękuję' i chciałam odejść, ale chłopak nie poddał się.
-Gdzie idziesz! Może pójdziemy razem?
-Dla twojej wiadomości, idę już do domu.
-To idziemy w tym samym kierunku.-blondyn uśmiechnął się promiennie, ukazując przy tym jego słodkie dołeczki.
Nie dało się nie odwzajemnić uśmiechu.
-Jak to?
-Przecież mieszkam naprzeciwko ciebie! Ostatnim razem ci nawet pomachałem, ale mnie nie zauważyłaś!
-Naprawdę?-nie mogłam go sobie przypomnieć.
-Tak.
-W tym niebieskim domu?
-Tak.
-...-nie odpowiedziałam mu, bo było mi zbyt głupio. Jak mogłam go nie zauważyć? Przecież taki przystojniak rzuca się w oczy!
-To gdzie idziesz...?-zapytał.
-Tak sobie spaceruję...
Rozmawialiśmy ze sobą i do tego pokazał mi rzekę, która była niedaleko.
Miał na imię Kim Namjoon, chodził do klasy 3a, tej samej szkoły do której ja miałam zacząć chodzić. Wychodziło na to, że miałam już jednego przyjaciela w nowej szkole. I to takiego przystojniaka.
Spotykaliśmy się codziennie. Dowiedziałam się, że pisze piosenki i je komponuję.Nawet zarapował mi jedną.
Dzień przed nowym rokiem szkolnym, podarował mi coś specjalnego.
A mianowicie branslotkę, różowy sznurek(nie wiem jak to opisać ._.) do którego była zaczepiona złota zawieszka w kształcie serca. Wręczył mi ją w pudełeczku.
Powiedziałam, że nie mogę jej przyjąć, pewnie była droga, ale on tylko się zaśmiał i powiedział, że ta bransoletka będzie przypominać mi o nim. Zawiesiłam mu się na szyi i podziękowałam.

Dziś było rozpoczęcie roku szkolnego. Ubrałam białą sukienkę do kolan, na grubych ramiączkach, z koronką na plecach. Włosy delikatnie zakręciłam i zgarnęłam na bok. Nie malowałam się mocno, nałożyłam tylko krem BB i błyszczyk na usta. Oczywiście moją bransoletkę postanowiłam nosić codziennie.
Namjoon czekał na mnie przed moim domem, ubrany w szarą marynarkę, szare spodnie i koszulę. Wyglądał bardziej elegancko, inaczej niż zwykle.
Skomplementował mnie i ruszyliśmy w stronę szkoły. Jako, że nie byłam w niej jeszcze, to on prowadził.

Poszłam do swojej klasy i musieliśmy się rozstać. Spotkaliśmy się na sali gimnastycznej, gdzie odbył się apel. Dyrektor nas powitał, wygłosił mowę i takie tam... Nudy. Stałam tam i patrzyłam się w jeden punkt. Potem poszliśmy do klasy, dostaliśmy plan lekcji, omawialiśmy jakieś sprawy i przedstawialiśmy się.
Park Yeonlin
Oh Taewon
Jeon Jeongkook
Lee Hyosung
Min Yonggi
I Kim Haesung. Tyle udało mi się zapamiętać. Klasa wydawała się być tak samo miła jak i nudna.
Strasznie mi się nudziło nic nie robiąc i marzyłam o tym by już wyjść.

Nareszcie mogliśmy wyjść.Gdy byłam na korytarzu jakiś koleś do mnie podbiegł.
-Haru, tak?-on nazywał się... Yonggi? Chyba dobrze zapamiętałam...
-Mhm...a ty...?
-Min Yonggi, ale możesz mówić Suga-jak słodko.-Miło mi Cię poznać.
Chciał mi podać dłoń na powitanie, gdy wtem usłyszałam głos za sobą.
-Taa, mi też.
Obróciłam się i zobaczyłam Namjoona. Chciałam się uśmiechnąć, ale to co przed chwilą zrobił, nie było miłe.
Zamiast tego, zaczęłam patrzeć na ziemie z rękoma podniesionymi przy brzuchu, jak to robiłam.
-Czy ja Ci kiedykolwiek przeszkadzałem?
Namjoon otworzył usta, by coś powiedzieć lecz ktoś nagle zawołał Suge. Podbiegł do nas i spojrzał na nas wszystkich.
-Ach, Miło mi Cię poznać Haru!-powiedział do mnie-Mów mi Jungkook.
-Mi też miło Cię poznać-przyznałam z uśmiechem. Jungkook chciał coś powiedzieć, ale Namjoon mu przerwał.
-Musimy już iść-złapał mnie za rękę i wybiegliśmy ze szkoły.

Gdy wracaliśmy panowała niezręczna cisza.
-C-czy ty byłeś zazdrosny?-zapytałam.
-A jak myślisz?-powiedział spokojnie i spojrzał mi wymownie w oczy...

47. Jak ja ich nie nawidzę (JongKey)

*Le Key*

Nazywam się Kim Kibum i jestem w popularnym zespole SHINee. Fani sadzą, że mamy świetne życie, jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, tworzą pairingi... Ale jest inaczej.
Zostaliśmy wrzuceni do jednego worka i rywalizujemy ze sobą. Maknae musi spełniać wszystkie zachcianki swoich hyungów i nawet nie może odsapnąć. Te wszystkie uśmiechy, kiedy jesteśmy na koncertach, fanmeetingach są fałszywe. Silimy się na to, ale czasem się nie da. Harujemy jak woły.
Nie o takiej karierze marzyłem, ale musiałem się tego spodziewać. Koreański show-biznes robi pranie mózgu. Naprawdę.
Niedługo mamy rozpocząć promocję nowej piosenki. Znowu jakiś wyczerpujący układ. Nie zwracają uwagi na to jak śpiewamy, tylko na to jak wyglądamy. I to tego te ciągłe teledyski w dance boxach... SM nie umie nakręcić porządnego teledysku, a YG...Och ja mogę tylko pomarzyć o takim świetnym teledysku.
Byłem w kuchni w naszym małym, skromniutkim dormie. Siedziałem przy stole i jadłem ostatnią nóżkę kurczaka. Och, Onew chyba dziś nie zjesz kolacji. Ha, dobrze ci tak.
W jednym uchu, miałem słuchawkę. Słuchałem ostatniej piosenki SHINee.
-Znowu słuchasz tej piosenki?-gdy usłyszałem jego głos, zląkłem się i mało co, żebym nie spadł z krzesła.
Zignorowałem go i nadal pałaszowałem kurczaka Onew.
-Czemu to jesz? Onew będzie zły!
-No i dobrze-wysyczałem z pełną buzią, wyginając moje usta w złowieszczym uśmiechu.
-Wiesz co? Dla mnie to zawsze ty byłeś najwredniejszą osobą z całego zespołu-mówił to całkiem rozbawiony i spokojny. Mnie puściły nerwy i po chwili znaleźliśmy się na ziemi.
-Bijesz jak dziewczyna!
Złapałem go za kołnierz i już chciałem mu zrobić śliwę pod okiem, ale ten mnie przytrzymał i odepchnął, przez co leżałem tuż koło niego. Patrzeliśmy sobie w oczy tak przez chwilę.
I właśniej po tej chwili, zorientowałem się jaka ta sytuacja jest niekomfortowa. Szybko wstałem, wziąłem moje jedzenie, słuchawki i pobiegłem do innego pokoju. Czy on lubi wpędzać człowieka w zakłopotanie?! Boże, ile on razy już mi to robił... Nienawidziłem tego, gdy zdzieraliśmy sobie gardła przy kłótniach, a później on mi czule patrzył w oczy. Wyglądało to jakby był gejem... Rzecz jasna, ja byłem hetero. Chyba...
Przez te nasze 'fanki' zraziłem się do dziewczyn i to bardzo. No ale chłopacy? No może...
Tak jak powiedziałem, fani stworzyli pairingi. I zgadnijcie jaki jest najpopularniejszy w SHINee! JongKey!
Połączenie naszych imion! A gdy bardzo lubisz jakiś pairing, mówi się, że go 'shipujesz'. Ja shipowałem OnChickena.
No ale JongKey?! Ja nawet nigdy na niego nie spojrzałem! Chyba...
Mam tyle pracy, że nawet nie mogę się rozerwać. Ehh, ten Sooman. Tylko raz miałem na to czas i zabłądziłem na pewnej stronie...
Na stronie, na której były amatorskie opowiadania z gwiazdami k-popu. Tyle że to było o gejach! I zgadnijcie co tam było. JongKey!
Już nigdy więcej tego nie przeczytam!
Opowiadało o tym, że Jonghyun był we mnie zakochany, a ja tego nie zauważałem. Miał depresję i w końcu popełnił samobójstwo! To nawet nie miało sensu! Ale za to co pisali o '2min'!
Ale gdy teraz tak myśle...Pozbycie się Jonghyuna nie było by złe. Oczywiście, nie zamierzam tego zrobić. Chodzi mi o to, że było by o wiele spokojniej bez niego. He, aż się uśmiechnąłem na tą myśl. Chyba miał rację-jestem najwredniejszą w całym zespole.
-Co się tak uśmiechasz?-zapytał Jonghyun, gdy wszedł do pokoju w którym byłem. W rzeczywistości, wyobrażałem sobie jakby to było, gdyby Jonghyuna naprawdę nie było. W moim sercu zagościłby spokój, ale jeszcze zostałby Taemin i Minho...
-Na niebosa, nie łaź za mną!
-Uspokój się, K i b u m. Przecież nasz dorm jest na tyle mały, że co chwilę będziemy na siebie wpadać.
-Ale...ty to robisz częściej! To na ciebie ciągle wpadam w drzwiach, a nie na przykład Taemina!
-Nie zaprzeczę.
Ale mnie tym wkurzył! Właściwie to całe dnie mnie denerwował. Ciągle chodził za mną, a ja nawet nie wiedziałem jaki ma w tym cel. To stawało się coraz bardziej męczące i jeszcze bardziej chciałem się go pozbyć.

Nie wiem jak ten głupek to sobie zrobił, ale tuż przed nagrywaniem nowego teledysku, złamał sobie nos!
Przez to musieliśmy nagrywać niektóre partię od nowa! No i oczywiście partię Jonghyuna, zaśpiewał Taemin! Mi powinna przypaść chociaż połowa, przecież też mam świetny głos!
Nagraliśmy teledysk bez niego, podczas, gdy on był w szpitalu. We czwórkę było zdecydowanie ciężej. Do tego antyfani zaczęli SHINee nazywać 'Taemin i trójka innych'.
Bez Jonghyuna poczułem się samotny, nawet jeśli go nie cierpiałem, brakowało mi go. Tak jakby coś co mnie przytrzymywało, zniknęło. Nie miałem się z kim kłócić, z Minho, czy Taeminem, wolałem nawet nie próbować.
Nie mogłem się dalej oszukiwać, ja naprawdę tęskniłem za Jonghyunem.
Poszedłem odwiedzić go w szpitalu, na szczęście żadna 'fanka' mnie nie rozpoznała.
Leżał na łóżku, a gdy mnie zauważył, na jego twarzy pojawił się słaby uśmiech. Gdy zobaczyłem jego uśmiech, pokój szpitalny nie wydawał mi się już taki szary.
Usiadłem na krzesełku, które stało koło łóżka. Chciał coś powiedzieć, ale był zbyt słaby, więc machnięciem ręki dałem mu znak żeby zamknął usta.
-Przyniosłem ci tu takie owoce, ciuszki na zmianę i gazetki, żeby ci się nie nudziło-powiedziałem, jednocześnie pokazując mu to wszystko.
-Jak będziesz tu ze mną, to nie będzie mi się nudzić-powiedział, wręcz niesłyszalnym szeptem. Trochę się zdziwiłem, ale postanowiłem spełnić jego prośbę. Ucieszyło go to.
Od tamtego dnia codziennie przychodziłem do szpitala(oczywiście kiedy miałem czas). Czytałem mu i opowiadałem co tam słychać w wielkim świecie. Powiedziałem mu też, że Sooman w ogóle się nim nie przejął. Wyglądał na zmartwionego tą wiadomością, ale musi wreszcie zrozumieć jaki jest Sooman. Musi zrozumieć jakie jest SM i w co się pakował. Oczywiście, kiedy my debiutowaliśmy było trochę spokojniej niż dzisiaj.
Teraz ta wytwórnia zeszła na psy. Ale teraz nie o tym.
Gdy przychodziłem, Jonghyun był uśmiechnięty. Ja też zacząłem odwzajemniać uśmiech. Uświadomiłem sobie, że Jonghyun nie jest taki, jakim go sobie wyobrażałem. A teraz musiałem się nim zaopiekować.
W końcu, gdy już wyszedł ze szpitala, dostaliśmy parę dni wolnego. No nareszcie!

Głodny, otworzyłem lodówkę. Był w niej tylko kurczak i mleko bananowe, a tak pozatym, świeciło pustkami. No cóż Onew-ty mnie nie zabijesz, a Taemin tak. Powiem Ci później jak wspaniale smakował!
-Znowu jesz kurczaka Onew?!-Usłyszałem głos Jonghyuna.
-Nie ma nic w lodówce, mam padnąć z głodu?-Krzyknąłem z pełną buzią. Nie odpowiedział. Za to, przysiadł się i zaczął jeść nóżkę kurczaka. Kiedy skończyliśmy, zaczął coś mówić:
-Wiesz, dla mnie to ty zawsze byłeś najwre...
Nie dałem mu dokończyć. Złapałem go za kołnierz, z mordem w oczach.
On tylko się uśmiechnął pobłażliwie. Po chwili wziął moją twarz w dłonie i skradł mi słodki, długi pocałunek.
Teraz mogę powiedzieć, że JongKey is real~