19. Białe Kłamstwa Start Rozdział 1

Autor: innocentsmut
Rozdziały:11
Opis:

Dostałaś pracę w SM Entertainment jako edytor zdjęć SHINee. Myślisz że jesteś w siódmym niebie... tak myślisz dopóki:

1. Twój bias NIE jest taki jakim go sobie wyobrażałaś.
2. Najmłodszy członek zespołu jest zboczeńcem.

Starasz się unikać wszelkich sytuacji używając białego kłamstwa... ale co się stanie, gdy Taemin; zboczeniec, który nienawidzi kłamców się dowie?

(A/N) To mój drugi tłumaczony fanfic.. Enjoy!
(Przepraszam za wszelkie błędy)

OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! Machałam moimi rękoma w górę i w dół.. Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje! Po prostu nie mogę uwierzyć, że -----
SLAP!
Spojrzałam na osobę, która mnie uderzyła...
To była MaeRi moja najlepsza przyjaciółka ..
-Boże.. uspokój się.-Powiedziała.
-Jak mogę się uspokoić, gdy zaproponowano mi pracę w SM Entertainment!?!?!?!

* Retrospekcja *

Byłam w kawiarni i edytowałam zdjęcia mnie i mojej rodziny do portretu rodzinnego. Nagle jakiś facet w garniturze podszedł do mnie..

-Witam panienko. Ładnie edytujesz- pochwalił mnie. Podziękowałam mu uśmiechem.
-Powiedz .. chcesz zarobić z całej swojej ciężkiej pracy?
...Tak, proszę...Powiedziałam w myślach. Skinęłam głową i uśmiechnęłam się. Dał mi wizytówkę. Omal nie spadłam z krzesła, gdy...

Pan _______

Szef SM Entertainment Photo Działu.

SM Entertainment ...

SM Entertainment ..

SM Entertainment?!?!?!?

-Ci --- Znowu przyjmujesz do SM Entertainment?!-Powiedziałam z szeroko otwartymi oczami, a on odchrząknął i skinął głową.
-OMO! Cz-to jest ...
-Tak więc do zobaczenia jutro w studio.-Wypił łyk kawy i wyszedł ze sklepu.

* Koniec *

-Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!! OMAYGAD!!-ponownie krzyknęłam a MaeRi rzuciła poduszką w moją twarz.
-Uspokój się wreszcie!
-To SM! SM Entertainment!! Zobaczę Super Junior, Girls' Generation, F(x) i...i..- MaeRi zakryła uszy, bo zrozumiała co chciałam powiedzieć..właściwie to wykrzyczeć.
-SHINeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee! Mój boże! SHINee!! Minho oppa!!!!!!O-EM-DŻI-jakim skrajnym fangirlem się stałam..
-Wyluzuj się do cholery, jak możesz być taka pewna, że odez...
-Oh Jestem pewna! Jestem bardzo pewna!
-Ale _(t.i)_...
-Nie...mam dobre przeczucia! Jestem taka podekscytowana!!-Maeri tylko wzruszyła ramionami i poszła do swojego pokoju

Tymczasem ......

-Mam kogoś, by w końcu zastąpić tą noone-dyrektor wszedł do i został powitany przez 5 chłopców.
-Naprawdę? Kto?-chłopak z blond kręconymi włosami i słodkim uśmiechem zapytał.
-Zobaczysz ją jutro...Bądźcie dla niej mili ... zwłaszcza Ty Minho i Taemin-czarno włosy facet i blondyn tylko się zaśmiali.
Minho czarno włosy chłopak był aroganckim człowiekiem. Taemin był najmłodszy, ale najbardziej napalony.

Dłonie Taemina wędrowały w jego plecaku szukając czegoś...
-Gdzie jest moje mleko bananowe?-spojrzał na drugiego najstarszego członka Jonghyuna który sygnalizował wszystkim żeby się zamknęli.
-Hyung .. zabrałeś moje mleko bananowe?Taemin zapytał.
Jonghyun tylko potrząsnął głową, Taemin popchnął go na krzesło.
-Hyung ....-patrzył mu w oczy-Wiesz, że nienawidzę kłamców Hyung...-groził.
-Ja-ja..wzięłem to..-Jonghyun powiedział ze spuszczoną twarzą
Taemin uśmiechnął się złośliwie.
-Wiem, że tak. Chciałem, abyś się przyznał.
Jonghyun westchnął z ulgą .. Normalnie Taemin zmusza go do kupowania całej skrzynki codziennie przez miesiąc. To, jaki on jest...Nienawidzi kłamców i daje im nauczkę przez torturowanie. Jonghyun otworzył torbę i poczuł coś miękkiego w środku...
-Co to jest?-spytał.. Taemin i Minho spojrzeli na siebie, a następnie Jonghyun wyciągnął coś miękkiego i krzyknął.
-Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh! Roo?!?!?!-spojrzał na psa pokrytego czymś czerwonym...
-Taemin!-Onew najstarszy skarcił... Taemin i Minho zaśmiali się.
-Oh wyluzuj.. to zabawka .. Roo jest u taty Hyunga pamiętacie?-uniósł brew. Jonghyun z pocieszał Key'a który był blisko łez..

18. Chce zamknąć oczy(Shindong)

       Kolejny raz przejechałam po mojej ręcę. Krew która spływała do wody cieszyła mój wzrok. Byłam słaba, słowa wystrzelone w moją strone raniły mnie. Były silniejsze ode mnie. Wszystko przez jedną osobę.
Shindong nigdy nie traktował mnie poważnie. Traktował mnie jak śmiecia, nic dla niego nie znaczyłam. Ciągle mi wypominał że mam małe piersi, grube nogi a on zapominał że też jest gruby. Obrażał mnie przy swoich znajomych a gdy ich nie było rzucał byle jakie 'przepraszam'. Nie było w tym nic szczerego. Same kłamstwa.
A ja?
Byłam idiotką że dałam Shindong'owi się tak traktować, lecz teraz nie było nic do stracenia. Złamał mnie.
Nie mogłam się pozbierać.
Przejechałam żyletką po żyłach. Podniosłam rękę do góry i patrzyłam jak krew wolno leci w dół.
Ułożyłam się i zamknęłam oczy.
Czekałam...

Obudziłam się, we krwi. Łzy mimowolnie poleciały po moich policzkach.
Chciałam odejść.
Nie chciałam już czuć żadnego bólu.
Nie chciałam żeby ktoś mnie jeszcze zranił.

Byłam w jakimś klubie. Piłam ile tylko się dało. Chciałam upić się na śmierć.
Zamknąć oczy.
Udałam się do łazienki.
Upiłam duży łyk wódki. Z kieszeni wyjęłam pudełko z tabletkami.
Nasypałam sobie na dłoń tyle ile się dało i połknęłam je popijając wódką. Czekałam.
Czekałam na śmierć.
Chciałam zakończyć je w tym miejscu.
Powoli osuwałam się na podłoge.
Moje powieki były coraz cięższe.
Zamykałam oczy. To czego chciałam.
Nie żałowałam...

17. Rozdział 6 Tajemniczy Wielbiciel Pt.2

 

    Wyszłam z klasy skierowana w stronę głównego wejścia. Wyszłam i oparłam się o ścianę budynku. Teraz denerwowałam się najbardziej. Przed szkołą było pare ławek na których uczniowie spędzali czas.
O dziwo, na jednej siedzieli Kai, Sehun, Baek i Chan.
Gapili się na mnie.
Dzięki Sehun! Dobrze że Hansola tu nie ma. Ciekawe gdzie był...
-__! To ja wysłałem ci ten list.
Odwróciłam się i zobaczyłam nieziemskiego chłopaka. Miał słodki aegyo sal i jeszcze słodszy głos.
-O boże. Ale ty jesteś...-chciałam dodać 'słodki', ale nie dokończyłam.
-Coś ze mną nie tak?-zasmucił się.
-Jesteś uroczy~-uśmiechnął się.
-Wiesz chciałem z tobą porozmawiać, ale widząc że rozmawiasz z Jongin'em i innymi to trochę zwątpiłem.
-Naprawdę~? Oni są moim rodzeństwem.
-Naprawdę?!
-Tak. Pozatym skąd znasz moje imię?-zapytałam.
-Żartujesz...?
-Nie.
-Cała szkoła o tobie mówi! Podobasz się chłopakom, a dziewczyny są o ciebie zazdrosne.
-Naprawdę? Nie zauważyłam.. A ty jak się nazywasz?
-Ahn Daniel, ale możesz mnie nazywać poprostu Niel~...Zaraz przerwa się skończy...Więc __ zjemy jutro razem lunch?-zapytał.
-Jasne~-zadzwonił dzwonek-do zobaczenia!
-Pa~-odpowiedział i wszedł do szkoły. Pewnie stałabym tam dłużej jeśli nie Kai który popchnął mnie w stronę wejścia.
-Idziesz?-zapytał.

Po szkole wracała z Jonginem, Luhanem i Sehunem. Hansola widziałam tylko na lekcji. Może słowa Kai'a były prawdziwe? Nie zdziwiłabym się.

Po kolacji siedzieliśmy w salonie, tym razem z Krisem. Cieszyłam się kiedy spędzaliśmy razem czas.
  Usłyszałam dźwięk sms-a i wyciągnełam telefon z kieszeni by go odczytać.
      Jak mija Ci wieczór skarbie?
Nie wiedziałam kto to napisał. Na mojej twarzy pojawiło się zdziwienie.
-A więc napisał!-Kai zaczął spazmować a z nim także Chanyeol.
-A któż to taki?-zapytał Kris.
-Jej lovelas!
-Czyli...?
-Kim Hansol! Ten co mieszka pare domów dalej.
-Kochanie, to wspaniale!-zachwycił się Tao.
-I jeszcze taki Ahn Daniel ją podrywał-dodał Sehun.
-Nie podrywał tylko napisał list w którym poprosił o spotkanie!-poprawiłam go.
-Kochanie i ty się nie cieszysz?-Tao podszedł do mnie i mnie wyściskał po czym usiadł koło mnie.
To było urocze. To jak Tao się cieszył.
-Więc który bardziej ci się podoba?-zapytał.
-Obaj są fajni.. Nie mogę wybrać.
-Może nikogo-zaproponował Kris.
-Świetny pomysł-uśmiechnęłam się- miałabym wtedy święty spokój!
-No widzisz!
-Gdzie z takimi pomysłami?!-wkurzył się Tao.
-Dziewczyna musi się uczyć, a chłopcy zaczekają!-powiedział Kris.
-Przecież ona dojrzewa!
-Myślisz że to był dobry argument?
-Tak, a twój?-nie chcąc im przeszkadzać odsunęłam się znacznie. Koło Tao siedział Kris.
-Mój argument był jeszcze lepszy!-powiedział Kris. Tao skrzyżował ramiona udając obrażonego. Był taki uroczy.
-Kochanie nie bądź zły, dobrze?-poprosił Kris. Dał mu słodki pocałunek który szybko zamienił się w bardzo namiętnego. Zrobiło się bardzo niezręcznie. Wyszłam z salonu pośpiesznym krokiem. W sumie to wszyscy wyszli oprócz rodziców i rozeszli się do swoich pokoi oprócz mnie Kai'a i Luhana. Poszliśmy do biblioteki. Właściwie Luhan podskakiwał jak jakaś dziewica.
Koło wszystkich ścian były regały z książkami. Nawet na środku pomieszczenia były regały z czego tworzył się mały labirynt. W jednym kącie był zakątek ze stolikiem i fotelami na których się usadowiliśmy.
-Więc...-zaczął Kai-nie odpiszesz mu?
-Komu?-zapytałam.
-Hansol'owi, a komu? Już o nim zapomniałaś?!-czy Luhan był wkurzony?
-Ah, no tak!-wyjęłam komórkę i patrzyłam się na wyświetlacz-a co mam mu napisać?
-Daj mi to-powiedział Luhan po czym wziął mój telefon.
Napisał coś i mi go oddał. Spojrzałam na to i przeczytałam na głos:
    Hej kochanie :* Dobrze, a tobie? Tęsknie za tobą<3Nie moge się doczekać kiedy cię zobacze <3:*xoxo

Jak dla mnie to było za bardzo przesłodzone i zostało użyte za dużo emotikonów. Ja nawet ich nie używałam.
-Luhan, jakie to słodkie!-zachwycił się Kai. Usłyszałam dźwięk sms-a. Przeczytałam go na głos:
__? Czy ktoś pisze za ciebie?
Odpisałam mu.
Nie, ale musze iść spać.

Śpij dobrze i śnij o mnie.

-On potrafi być wkurzający-przyznał Kai-Wiesz, już ten Daniel wydaje się fajniejszy.
-Podoba ci się?-zapytał Luhan.
-Gdyby __ mu się nie podobała, to już dawno byłby mój.
-To interesujące...-odpowiedziałam.

16. Rozdział 5 Tajemniczy wielbiciel

*Kontynuacja Jak go poznałem*

  Całe popołudnie spędziłam na oglądaniu telewizji wraz z Kai'em który wrócił do domu godzine po mnie.
-Siema!-wrzasnął i zamknął głośno za sobą drzwi.
-Jongin, mówiłem ci żebyś nie trzaskał tak tymi drzwiami! Chodź na obiad-powiedział Tao.
-Okey~!
Zjadł i wszedł do salonu.
-Posuniesz się trochę-spojrzał na niego z ukosa-dobra, to nie.
Wziął mnie za nogi i postawił je sobie na kolanach.
-Teraz oboje się mieścimy.
Tao też się dołączył. Usiadł ma fotelu i razem oglądaliśmy jakąś nową drame z Lee Hongki'm.

Około 20 byli wszyscy domownicy oprócz Krisa. Żeby ich utrzymać pewnie musiał pracować do późna.
Zjedliśmy kolację i teraz każdy szedł do swoich pokoi zamyślony swoimi sprawami. Ja także.

Musiałam się dziś umyć.
Wzięłam pidżame i skierowałam się w stronę łazienki.
Otworzyłam szeroko drzwi i moim oczom ukazał się Sehun stojący koło lustra. Miał na sobie tylko ręcznik. Nie spodziewałam się że ma takie mięśnie.
-Przepraszam-wybełkotałam i szybko zamknęłam drzwi. Jakby je wcześniej zakluczył to by nie było takiego incydentu!
-Nieszkodzi-wyszedł i powiedział-już jest wolna.
Bez słowa wszedłam do łazienki i zakluczyłam drzwi. Nie chciałam żeby ktoś też mi tu wszedł. Rozebrałam się i weszłam pod strumień gorącej wody.

Do szkoły wyszłam parę minut wcześniej niż wszyscy.
Chciałam pójść sama.
Otworzyłam furtkę.
-Co tak wcześnie?-obejrzałam się i ujrzałam Hansol'a. Kompletnie o nim zapomniałam. Gdy go zobaczyłam na mojej twarzy pojawił się grymas.
-Nie strasz ludzi.
-Coś ci się stało?
-Nie. Idę do szkoły-odpowiedziałam i ruszyłam szybkim krokiem.
Złapał mnie za rękę i zatrzymał.
-Ja też.
-Chodź, bo jeszcze ktoś nas zobaczy...
Pociągnełam go i szliśmy razem do szkoły. Znowu trzymał mnie za rękę. Nie powiem, ale podobało mi się to. Szczęście, że chłopcy mnie nie widzą. Wtedy to bym spaliła się ze wstydu. Unikneliśmy niezręcznej ciszy i rozmawialiśmy aż do pierwszego dzwonka. Siedziałam w ławce z Kyungsoo i z nim też spędziłam pierwszą przerwę.
Na długiej przerwie poszliśmy zjeść tam gdzie wczoraj. Byli tam już Jongin, Chan, Baek i Jongdae.
Przywitaliśmy się ze sobą i zaczęliśmy jeść.
-To...jak ci się wczoraj wracało do domu?-zapytał mnie Baekhyun.
-Czy ty coś sugerujesz?
-Być może...-moje oczy zrobiły się większe od oczu Kyungsoo. Czy on mnie widział jak byłam z Hansolem?
-O! Twój lovelas idzie!-zachwycił się Chan.
-Kto?
-__!-usłyszałam za moimi plecami. To był Hansol. Siedziałam między Baek'iem i Kai'em, a on tak poprostu wepchnął się pomiędzy mnie i Baeka.
-Właśnie o tobie rozmawialiśmy-przyznał Chanyeol. Wychyliłam się do niego i pokazałam na migi żeby się zamknął-__ nie znam migowego.
Wszyscy się na mnie spojrzeli, po czym spuściłam głowę.
-A więc co o mnie mówiliście?-zapytał.
-Dlaczego tak bardzo lubisz moją siostre-odpowiedział Chanyeol.
-No więc..
-Wole nie wiedzieć-przerwał mu Jongin.
-Ale czemu?
-Wszyscy wiemy że __ jest ładna i seksowna i wielu chłopaków się za nią ogląda. Ty jesteś poprostu pierwszym lepszym który do niej zagadał.
Odpowiedź Jongina trochę mnie zdziwiła.
-Ale to nie tak-odpowiedział zdziwiony Hansol.
-Naprawdę chłopacy zwracają na mnie uwagę?
-TAK!-wszyscy odparli wspólnym chórem.
-Też chcielibyście mieć takie powodzenia jak ja?
-No pewnie-odparł Jongin.
   Jadłam w spokoju nie zważając na ich rozmowy.
-To ja już pójdę-powiedziałam gdy zjadłam. Musiałam wziąść pare książek z szafki.
-Pójść z tobą?-zapytał Hansol.
-Nie! Ja z nią pójdę-uparł się Kai.
-Pójdę sama-powiedziałam po czym szybko się stamtąd ulotniłam, wręcz biegłam i modliłam się żeby któryś z nich nie poszedł za mną.
Weszłam do środka i poszłam na 3 piętro. Otworzyłam moją szafkę z której wypadła jakaś koperta.
Podniosłam ją i otworzyłam. Ktoś napisał do mnie list.
           
                               Hej!

    Bardzo chciałem Cię wczoraj poznać, ale zabrakło mi odwagi.
Przyjdziesz na 15minutowej przerwie przed główne wejście?
Będę na ciebie czekał!

Aż się uśmiechnęłam gdy to czytałam.
Ktoś nagle oplótł ręcę wokół mojego brzucha.
-Co tam czytasz?-aż podskoczyłam z przerażenia.
Spojrzałam za siebie.
-Luhan, straszysz ludzi!
-Wiem. Co to za list?
Przypominając sobie o nim, szybko go schowałam za plecami.
-Ee...to nic.
-Przecież widzę że się rumienisz? Pokaż mi!
-Nie!
-Tak!
Żeby go nie wziął oparłam się o szafki, z rękoma za plecami mocno zaciśniętymi na liście. Gdy był sam wydawał się inny. Bardziej męski? Trudno mi było ustać w tej pozycji, bo Luhan był blisko mnie i starał się  zabrać mi list. Ganialiśmy się jak dzieci, po środku korytarza.
  W końcu Luhan zatrzymał mnie i obrócił tak żebym stała przodem do niego. Nadal próbował zabrać mi list, jego ciało ocierało się o moje. Ocierało się dopóki ktoś nas nie rozdzielił.
To był Yixing. Przyszedł wraz z Sehunem.
-O co wam chodzi-zapytał Sehun.
-O nic, Hunnie-odpowiedziałam z ekscytacją że wreszcie się odezwał.
-__ nie chciała mi pokazać listu który dostała!-zaczął Luhan.
-__ powiesz nam co to za list-Yixing zapytał mnie wesołym głosem.
Co mi tam, i tak by się dowiedzieli
-A nie będziecie się śmiać?
-Nie-odpowiedzieli chórem.
-A nie powiecie nikomu?
-Nie powiemy.
-Jakiś koleś napisał mi że chce mnie poznać na następnej przerwie i będzie czekać przed głównym wejściem...
-Jakie masz powodzenie! To świetnie!-zaczęli spazmować.
Chyba przeżywali to bardziej ode mnie.
-Zamierzasz się z nim spotkać-zapytał Luhan.
-Tak. Nie chce go wystawić.
Znowu zaczęli spazmować. Na szczęście zadzwonił dzwonek.
-Tylko nikomu nie mówcie.-powiedziałam po czym pobiegliśmy z Sehunem do naszej klasy.
Lekcja zleciała mi bardzo szybko. Głównie myślałam o tym chłopaku.
Raz nauczycielka wyrwała mnie do odpowiedzi, ale ja zamyślona wybełkotałam tylko 'schwimbad'...

15. Studia w Seulu Rozdział 3

  Dzisiaj oglądałam mieszkania.
Wszystko było za duże lub za małe.
-Może Panienka życzy sobie wynająć sam pokój?
-Czemu nie-odpowiedziałam.
-Otóż ktoś chce wynająć komuś pokój za 60.000wonów miesięcznie plus jego część za opłaty. Jest umeblowany. Dom znajduję się niedaleko centrum.
-Świetnie, biorę.
-Dobrze, w takim razie zrobię papierkową robotę i powiadomie właściciela. Kiedy chcesz się wprowadzić?
-Mogę nawet jutro.
-Wspaniale!
  Załatwiliśmy formalności itp.
Wróciłam do hotelu. Miałam jeszcze pół dnia dla siebie.
Musiałam jeszcze kupić parę książek. Znalazłam księgarnie i wybrałam się do niej. Nie było tam wielkiego tłoku.
Wreszcie znalazłam tą książke . Na studiach będę udoskonalać swój język koreański, by później pracować w jakiejś firmie lub jako tłumacz.
Była za wysoko nie mogłam jej dosięgnąć. Koło mnie stali dwaj chłopcy.
-Przepraszam~ czy mógłbyś podać mi tamtą książke?-grzecznie zapytałam.
-Jasne~-odpowiedział uśmiechając się. Miał czarne włosy i był szczupły. Wyglądał na strasznie młodego przez jego dziecięcą twarz, ale za to był wysoki. Drugi chłopak był ciut niższy od niego. Miał brązowe włosy i koszulkę która podkreślała jego mięśnie. Obserwował mnie z uśmiechem.
-Dziękuje-chłopak podał mi książke i podziękowałam. Już miałam odejść gdy ten mnie zapytał.
-A skąd pochodzisz?
-Z Polski.
-Naprawdę?!-jego oczy powiększyły się.
-Tak. Będę tu studiować. Jeszcze raz dziękuje.-powiedziałam i poszłam zapłacić.

Chodziłam po sklepach i szukałam ciuchów które by mi się spodobały.
Było dużo ładnych ciuchów, ale nie w moim stylu.
  Wreszcie wypatrzyłam sobie jasno-fioletową sukienkę na grubych ramiączkach z plisowaną spódnicą. Wyglądała ślicznie.
Wzięłam ją i podążyłam w strone przymierzalni.
Nie zauważyłam chłopaka który szedł, przez co wpadliśmy na siebie.
-Przepraszam, nie zauważyłam cię.-powiedziałam.
-Nie to ja przepraszam-powiedział.
-Nie, bo ja.
-Jak ładnie mówisz po koreańsku! Skąd jesteś?-zachwycił się.
-Z Polski. Będę tu studiować.
-To świetnie!
-Dobrze, ale ja muszę już iść-powiedziałam i szybko poszłam do tej przymierzalni. Sukienka pasowała świetnie. Kupiłam ją.
  Wróciłam do hotelu, spakowałam się i poszłam spać...

14. Studia w Seulu Rozdział 2

   Szybko opuściłam moje miejsce zanim zdążyli coś powiedzieć i wyszłam z pokładu samolotu.
Wreszcie przylecieliśmy do Korei!
Miałam łzy w oczach.
Wzięłam swój bagaż i ruszyłam w stronę taksówek. Weszłam do pierwszej lepszej i wskazałam adres. Przez czas kiedy nic sobie nie wynajmę będę mieszkać w hotelu.
Dzięki rodzinko.
Jechałam i podziwiałam kolorowe ulice Seulu <3. Było popołudnie.
Wysiadłam koło hotelu z taksówki i zapłaciłam. Zarezerwowałam pokój w dość przyzwoitym i niedrogim hotelu. Poszłam po klucze.
Mieszkam w pokoju 192 na 9 piętrze. Trochę wysoko.
Skierowałam się w stronę windy.
Weszłam do niej i nacisnęłam guzik. Mieściła ok. 15 osób a z głośnika leciała spokojna muzyka.
W ostatniej chwili do windy wślizgnął się chłopak. Trochę zdyszany, pewnie przybiegł.
Spojrzałam na niego. Był wyższy i miał rude włosy. On także się na mnie spojrzał przez co się odwróciłam.
Było trochę niezręcznie.
  Wreszcie drzwi windy się otworzyły się na 9-tym piętrze. Spojrzałam na chłopaka który się do mnie uśmiechnął. On też wysiadał na tym piętrze. Witaj sąsiedzie!
  Weszłam do mojego pokoju. Łazienka, stół, krzesła i pare szaf. Głodna poszłam do restauracji hotelowej.
Gdy wróciłam rozpakowałam się, poczytałam i zmęczona poszłam spać.

13. Studia w Seulu Rozdział 1

    Tego dnia leciałam do Korei Południowej. Tyle lat ciężkiej nauki i dostałam się na studia ze stypendium! Cieszyłam się jak nigdy. Moje marzenie wreszcie się spełniło.
   Mama odprowadziła mnie na lotnisko i czekała wraz ze mną. Była bardzo smutna, ale chciała by moje marzenie się spełniło. Czułam to samo. Było tu tyle wspomnień.
Cóż, trzeba coś poświęcić. Miałam właśnie zacząć nowe, dorosłe życie. Rodzina będzie mnie wspomagać finansowo. Nawet coś wynajmę!
Bardzo się cieszyłam z tego faktu, bo nie chciałam gnieść się w pokoju z akademika. W dodatku z kimś.
Czas mijał a ja musiałam opuścić moją mame. Z jej oczu już dawno leciały łzy. Z moich zaczęły dopiero teraz. Długo się żegnałyśmy. Mama przytulała mnie i życzyła jak najlepiej na nowej drodze życia. Obiecałam że będę o niej pamiętać, dzwonić i wysyłać prezenty.

   Weszłam na pokład samolotu uśmiechnięta. Zmierzałam w strone mojego miejsca. W jednym rządzie było po dziewięć foteli. Ja siedziałam centralnie po środku-lepiej być nie mogło. Na szczęście przyszłam pierwsza. Usadowiłam się wygodnie na moim miejscu, korzystając z tego że jeszcze nikogo nie ma. Tylko żeby mi nie przeszkadzali. Przede mną jeszczę kilkanaście godzin lotu. Chce żebym go przyjemnie spędziła. Wzięłam książke i MP3. Na MP3 mam ponad 800 piosenek, więc może przesłucham połowę...
  Mój nowy towarzysz przysiadł się z uśmiechem. Miał włosy koloru ciemny blond i był wysoki. Był koreańczykiem, ale coś tam wybełkotał do mnie po polsku.
-Cześć. Nazywam się Jung Hoseok-gdy to powiedział chciałam się zaśmiać.
-Nazywam się __-powiedziałam po koreańsku.
-Umiesz mówić po koreańsku?!
-Tak.
-To świetnie!-aż oczy mu się zaświeciły gdy to wykrzyknął.
-Ciszej.
-Ok.
Mimo iż chłopak sprawiał wrażenie miłego i wesołego nie miałam ochoty z nim rozmawiać. Chyba drażniła go ta cisza, bo co chwile otwierał usta żeby coś powiedzieć, lecz dał za wygraną.
Zdążyłam już przyzwyczaić się do ciszy gdy przyszedł nasz 3 towarzysz.
-Namjoon, ale długo!-Hoseok ucieszył się na jego widok-To jest__-przedstawił mnie.
Wysoki blondyn z ciemną skórą uśmiechnął się uwodzicielsko do mnie. Odwzajemniłam wręcz udawany uśmiech.
-Nazywam się Kim Namjoon.
-Jestem __. Miło mi cię poznać.
-O, a jak ładnie mówi po koreańsku!-uśmiechnął się słodko. Próbowałam być poważna, ale jego śliczne dołeczki mi nie pozwoliły.
Zajął miejsce i zwrócili się z Hoseokiem do siebie. Rozmawiali ze sobą, lecz po chwili padło pytanie do mnie.
-Po co jedziesz do Korei Południowej?-zapytał podejrzliwie Hoseok.
-Na studia, a po co?
-Studia? My też je niedługo rozpoczniemy!
-Świetnie... A wy po co byliście w Polsce?
-Na wycieczce.-powiedział krótko Namjoon.
-To ciekawe.
-Nawet bardzo. Polskie dziewczyny są takie piękne.-Namjoon spojrzał mi znacząco w oczy.
-Sugerujesz coś?
-Tak.
-Nieważne.-odrzekł urażony Hoseok jakby podkreślając swoją obecność-to...będziesz mieszkać w akademiku?
-Planuje coś wynająć.
-Sama?-zapytał Namjoon.
-A z kim?
-No nie wiem...
-Jak długo uczysz się koreańskiego?-zapytał Hoseok.
-Pięć lat. A Azją interesuję się już 10lat.
-To dużo już musisz wiedzieć.-stwierdził Namjoon.

Samolot zaczął startować. Musieliśmy zapiąć pasy. Tak też uczyniliśmy.
Gdy wznieśliśmy się w powietrze poczułam że robi mi się niedobrze. Nigdy przedtem nie leciałam samolotem.
-Żygać...mi się chcę...
Miałam torebkę pod ręką. W jednej dłoni ją trzymałam, a drugą złapałam Namjoona za kolano.
Zgięłam się w pół. Moja twarz była blisko podłogi.
Myślałam że zacznę wymiotować, lecz tego nie zrobiłam. Nagle całe mdłości mi przeszły.
-__ wszystko w porządku?-zapytał Namjoon którego wciąż trzymałam kurczowo za kolanko(x'D).
Pokiwałam głową na tak.
-Może pójdziesz do łazienki?-zaproponował Hoseok. Znowu pokiwałam głową.
Ruszyłam w stronę toalety.
Kabina była otwarta. Otworzyłam szeroko drzwi i zobaczyłam chłopaka.
Blondyn robił do siebie dziwne miny z dziwniejszymi pozami w lustrze.
Gdy mnie zauważył speszył się.
Wybełkotałam ,,przepraszam" i szybko wyszłam. Czekałam przed drzwiami. Po chwili blondyn wyszedł zaczerwieniony.
-Eee...ja tylko... Jak się czujesz? Jesteś blada.-zapytał mnie swoim męskim głosem.
-Już lepiej. Dzięki.
Weszłam do toalety i zamknęłam na zasuwę.
Podeszłam do umywalki, odkręciłam wodę i przemyłam sobie nią twarz. Uspokoiłam się. Zrobiłam pare wdechów i wydechów. Wyszłam i wróciłam na swoje miejsce.
-W porządku?-zapytał Hoseok.
-Tak.
Reszta lotu odbyła się już bez większych wypadków w miłej atmosferze.
Trochę ze sobą rozmawialiśmy, ale większość czasu przespałam..