34. Szkoła łez (NamjoonxSuga)

(A/N) To opowiadanie pojawiło się szybciej niż myślałam. W głowie mam tyle pomysłów(głównie na opowiadania JongKey i też jedno WonYe), ale nie wiem, kiedy je napiszę. Na szczęście teraz mam trochę czasu i postaram się coś napisać >.<
Siedzę teraz w świetlicy i się nudzę, bo nie poszłam do kościoła. Dziś(05 czerwca) jest dziesięciolecie mojej szkoły, jest uroczystość i przychodzimy najpierw do kościoła na mszę(niewierzący i ludzie z inną wiarą przychodzą do świetlicy) a potem do szkoły na apel(moja klasa jest w chórze). No i podobno ma być Tusk! Poczekamy i zobaczymy :)
Enjoy!

Najpierw cię ignorują.
Potem śmieją się z ciebie.
Później z tobą walczą.
Później wygrywasz.

Mahatma Gandhi

Ta szkoła jest jak ring bokserski...
Jak sala sądowa...
Wszystko co powiesz, zostanie użyte przeciwko Tobie. Więc musisz uważać na to co mówisz.
Ja nie uważałem...

Byliśmy za szkołą. Była ulewa. Nade mną stali Hoseok i Jimin. Najgorsi huligani w okolicy...Nie trzymałem języka za zębami i powiedziałem co o nich sądze.

Asertywność dobra rzecz...To, że wyraziłem swoje zdanie nic nie zdziała. Przeciwnie. Będę jeszcze gorsi... A osobą na której najbardziej się wyżywali, byłem ja.
Znikąd pomocy... Każdy skazany na siebie. Tak, w życiu mogę liczyć tylko na siebie.

Nawet na rodziców... Matka się puściła, a ojciec zniknął. Tak zarabiała na życie. Nigdy nie było jej w domu. Nikt nie wiedział gdzie pracowała, a to plus.
Nie chciałbym, żeby wszyscy mówili, że jestem dzieckiem z 'pękniętej gumy'. Chociaż to prawda.

Jedyne za co mogłem jej podziękować to to, że nie oddała mnie. Wychowała mnie tak jak tylko mogła.
Nie miała wykształcenia...więc to był jedyny sposób żeby zarobić pieniądze i nie padnąć z głodu.

I w jakiś sposób... byłem wdzięczny.
W szkole nie miałem łatwo. Nie było takiej osoby, która ze mnie by się nie śmiała. Nawet z najdrobniejszych rzeczy...Byłem popychadłem...Odludkiem, którego nikt nie szanował. Przez to zamknąłem się w sobie i zacząłem myśleć, że jestem nikim.

Nawet sam nazywałem się głupkiem, kiedy coś mi nie wychodziło lub gdzieś się pomyliłem. Nie dałem sobie rady i zacząłem w to wierzyć.
Że jestem wyrzutkiem, który zasługuję na śmierć. Wtedy by nastało dla mnie ukojenie, którego pragnąłem.

Ale jeśli bym umarł, czy nastało by ukojenie? I spokój? Czy po śmierci odrodziłbym się na nowo? Czy jest życie po śmierci? Czy życie po śmierci jest usłane różami? Co wtedy bym robił?

Obie opcje były dla mnie przerażające. Zostać na tym świecie i mieć same problemy, czy już nigdy się nie obudzić?
Pozwolić im pobić się na śmierć czy przeciwstawić im się? Co wtedy by się zmieniło? Co ja bym zmienił?
Czy w ogóle by coś się zmieniło?
Czy to coś by dało?

Spróbować nie mogłem. Mogłem to zrobić. Już wstałem by im przywalić. Czułem narastającą we mnie wściekłość. Wziąłem zamach i...wtedy Hoseok przewrócił się pod siłą silnego uderzenia. Tylko, że ja tego nie zrobiłem.
Po chwili Jimin leżał koło niego. Oboje wili się z bólu. Przyjemnie było na nich popatrzeć. Teraz to ja nad nimi górowałem i mogłem ich dobić po to, by wiedzieli jak czują się te wszystkie dzieciaki, które dręczą. Nie było czasu.
-Zwijamy się-usłyszałem i w ułamku następnej sekundy ktoś złapał mnie za dłoń i uciekliśmy. Po jakimś dystansie, zatrzymaliśmy się by odsapnąć.
Wtedy spojrzałem na mojego wybawcę.
Stał przede mną Kim Namjoon we własnej osobie. Zdziwiłem się. Po co on miałby mi pomagać? Miał jakieś ukryte cele? Może zadaję za dużo pytań i powinienem się cieszyć, że ktoś mi pomógł?
I nadeszła odpowiedź.
Namjoon podszedł do mnie, zmniejszając odległość między nami, po czym objął mnie.
-Przepraszam, że przyszedłem tak późno...-szeptał mi do ucha-Przepraszam, że dopiero teraz...

Po jakimś czasie zauważyłem co do mnie czuję. Poświęcał mi dużo uwagi, wspierał mnie, pomagał mi... Był ze mną cały czas. W oka mgnieniu stał się tą jedyną osobą, wokół której kręcił się cały mój świat.
Darzyłem go uczuciem.
Dzięki niemu stałem się bardziej pewny siebie, nie byłem już tym popychadłem.

Kiedy byłem wesoły, zły, smutny-pisałem różne piosenki. Tak mogłem wyrazić siebie. Piosenkami z dobitnym przekazem. A tym kto je czytał był oczywiście Namjoon. On także pisał. Niedługo później, zaczęliśmy też komponować. To stało się naszą wspólną pasją, czymś co nas jeszcze bardziej zbliżało. Swoje korzenia zapuściliśmy w hip-hopie, jedynej rzeczy, którą naprawdę kochaliśmy(siebie też kochaliśmy, oczywiście).
Trzymaliśmy się tego i trwaliśmy przy tym.

Pewnego dnia Namjoon zaproponował mi coś.
Popularna wytwórnia muzyczna organizowała przesłuchania. Powiedział, że musimy spróbować. Że jeśli wygramy, nareszcie udowodnimy tym, którzy się z nas śmieli, ile jesteśmy warci. Na co nas stać. Na początku nie ukazałem żadnych uczuć. Może nam się uda? Może zostaniemy sławnymi raperami? A jak nie? Na zawsze pozostaniemy tymi wyrzutkami?
Spróbować nie mogłem. Mogłem to zrobić.
Po jakimś czasie się zgodziłem. Zaproponowaliśmy to też naszemu koledze Kim SeokJinowi, jego głos wręcz powalał na kolana. Zgodził się.
Trenowaliśmy ciężko i czasami nie spaliśmy po nocach.
Wybraliśmy pierwszą wspólnie napisaną i skomponowaną piosenkę przeze mnie i Namjoona. Kiedy ją pisaliśmy, inspirowaliśmy się szkołą, która dla niektórych jest piekłem.
Sami napisaliśmy swoje zwrotki, a refren napisaliśmy wspólnie. Refren miał zaśpiewać Jin.

Podłoże szkolnej przemocy, okrutny krąg, który nigdy się nie skończy. Nie ma wyjścia z tego zatłoczonego ringu nazywanego klasą. Zgadza się, w końcu szkoła jest jak inne społeczeństwa. Niedbale stworzoną przez dorosłych dżunglą. Uczynili słabeuszy słabymi, a uczynili silnych potężnymi. Oczywiście, ponieważ byli silni, sprawiali, że słabi cierpieli. Moralność dorosłych sprawiła, że depczemy słabych, żeby wejść na szczyt. Korporacyjna kara została zakazana, w chwilowej sile "Nie wiem, ponieważ nie uczestniczyłem w tym" stało się wymówką. Zgadza się, to społeczeństwo jest wypełnione naocznymi świadkami, którzy niczym nie różnią się od oprawców. Uczniowie uwięzieni wewnątrz klasy, wiedzą, że też są ofiarami.

Tak brzmiała moja zwrotka. Myślałem wtedy o wszystkich, którzy się ze mnie wyśmiewali. I jeśli ja wejdę na szczyt, to ja będę teraz się śmiał.

Nasze marzenie spełniło się. Dostaliśmy się do wytwórni. Dostaliśmy się jako jedni z najlepszych. Zauważyłem też kogoś jeszcze... Hoseok i Jimin teraz przepraszali, że mnie gnębili. Może byłem głupi, ale im wybaczyłem. Wierzyłem, że teraz się poprawi.

A teraz? Wyszedłem na prostą. Jestem w popularnym zespole hip-hopowym o nazwie BTS, także z Hoseokiem i Jiminem. Mamy miliony fanek...
Ale najważniejsze jest to, że spełniłem marzenie. Byłem na dnie, ale postanowiłem się od niego odbić, zamiast tam zostać.
Wszystko przez osobę, która towarzyszy mi teraz na każdym kroku...

33. Co ty wiesz o cierpieniu? (JongKey)

Moje pierwsze opowiadanie JongKey >.<! Jestem teraz w trakcie pisania drugiego i niedługo dodam opowiadanie z Sugą i Namjoonem.
Enjoy!

   Wiodłem szczęśliwe życie... Miałem ładną dziewczynę, dużo przyjaciół, dobre oceny w szkole, bogatych rodziców, drogie ciuchy...
Fajnie, co? Każdy tak by chyba chciał, prawda?
W pewnym momencie wszystko się zmieniło. Miałem groźny wypadek. Rehabilitacja słono kosztowała. Już nie mogliśmy wydawać na byle jakie rzeczy. Dziewczyna i przyjaciele mnie opuścili. Nie tylko dlatego, że nie miałem pieniędzy. W wypadku ucierpiała też moja twarz.Miałem szramę na pół twarzy(duża blizna pod prawym okiem).
I nie dało się jej pozbyć. Była NA ZAWSZE.
Przez resztę życia, na każdym kroku, ta rana będzie mi przypominać o tym co przeżyłem.
Lecz dopiero po tym, dowiedziałem się jakich miałem 'przyjaciół'. I wyszło mi to na dobre.  Cóż, zostały mi tylko dobre oceny i reszta drogich ciuchów. Ale co z tego skoro czułem się samotny? Mogłem porozmawiać tylko z rodzicami, ale ich nie było zawsze, bo musieli pracować.
Ludzie unikali mnie, bo wyglądałem jak dziwadło ze szramą na połowę twarzy.

Popołudniami bywałem w bibliotece, gdzie cisza tak nie bolała.
Mama mówiła żebym wychodził gdzieś gdzie są ludzie, bo jestem odludkiem.
I rzeczywiście wychodziłem, ale mimo tych wszystkich ludzi nadal byłem samotny...
Uwielbiałem czytać książki psychologiczne. Coś w nich było.
Przez nie, wiele moich poglądów się zmieniło. Zacząłem lepiej rozumieć otaczający mnie świat, ludzi, rzeczywistość, duchowność i jak ważny jest czas. Co prawda mamy go tyle samo(oprócz dnia śmierci).
Uwielbiałem też poezję.

A więc chodziłem codziennie do biblioteki. Monotonne, prawda?
Dla niektórych tak. Dla mnie nie. Nie czułem innych potrzeb od czytania, poznawania rzeczywistości, samego siebie... A może wmawiałem tak sobie? Może naprawdę chciałem żeby moje życie wyglądało inaczej? Może podświadomie tego chciałem, ale wmawiałem sobie, że lepiej jeśli pozostanę tym samotnym dziwadłem z szramą na twarzy?
Pozatym...ludzie nawet nie chcą na mnie spojrzeć. Kogo ja chcę oszukać.
A może to ja nie chce spróbować?

W bibliotece co tydzień był kącik poetycki, już mówię o co chodzi.
Każdy kto chciał, recytował jakiś wiersz np. napisany własnoręcznie lub taki, który ostatnio go zainspirował.
Oczywiście, ja co tydzień coś recytowałem lecz dopiero teraz zdecydowałem się coś napisać.
Może nie było to jakieś świetne, ale starałem się to pisać z sercem, uczuciami, tak by ktoś zrozumiał to co w nim przekazuję.
A opowiadał on o cierpieniu,  nieprzyjemnych uczuciach...
Przelałem na kartkę te wszystkie żale, które we mnie tkwiły od czasu wypadku.

W końcu(a może i nie?) przyszła kolej na mnie. Denerwowałem się, że komuś się nie spodoba, że będą patrzeć znudzeni w inną stronę, że nie będą słuchać(słuchać a słyszeć to coś innego!), że, że, że...
Powodów mogło być dużo.
No i rzeczywiście, moje obawy sprawdziły się. Osobnik płci męskiej co jedno moje słowo, głośno komentował, wyśmiewał. Było mi strasznie głupio i przykro, ale czytałem dalej, udając że nie słyszę go.
Zostałem nagrodzony brawami, ale jakiś niesmak po tym typku pozostał. Nie chciałem na niego nawet spojrzeć. I nie spojrzałem.

Nie wiedziałem czy to jakiś głupi żart, ale tydzień później sytuacja powtórzyła się. I to z tym samym typkiem.
Recytowałem drugi wiersz, mojego autorstwa, utrzymany w podobnym klimacie co pierwszy. O cierpieniu...
Byłem w połowie, gdy usłyszałem śmiech.
Tak, ten typek śmiał się z mojego wierszu. Nie wytrzymałem i krzyknąłem do niego.
-Powiesz, jaki ty masz ze mną problem?!
Ten rozbawiony odkrzyknął mi.
-Takie amatorskie wierszyki o cierpieniu...Co ty możesz wiedzieć o bólu? Oczywiście, chodzi mi o ból psychiczny-chodziło mu o moją twarz. Uderzył w mój czuły punkt. Nie nawidziłem, gdy naśmiewali się z mojej rany. Ludzie tylko wytykali mnie palcami, mówili jakim to ja jestem dziwadłem lub przechodzili z wytrzeszczonymi oczami. Tak, zwracali tylko na to uwagę.
Nie wytrzymałem. Podeszłem do tego gościa z pięściami. Może to był błąd, był mocno umięśniony i wyglądał na silnego, ale byłem za bardzo urażony by o tym myśleć.
W porę wyprosili nas z biblioteki.
Na moje szczęście, bo jeszcze wybiłby mi zęby i wtedy byłbym bez zębnym dziwadłem.
-I co szczęśliwy jesteś?!-krzyknąłem do niego, gdy byliśmy na zewnątrz.
-Jak to się mówi złość piękności szkodzi. Chcesz być jeszcze brzydszy?
Podniosłem pięść w celu pogrożenia mu. Ten zakrył głowę ramiona, ale gdy zauważył, że nie ma żadnego ryzyka opuścił je luźno wzdłuż tułowia.
-Nie zapominaj o sobie!-prychnąłem obrażony.
-O mnie? Mi niczego nie brakuję-postanowiłem się mu przyjrzeć.
Ubrany był w czarne rurki i białą koszulkę, opinającą jego mięśnie, co doskonale mu pasowało i dodawało seksapilu. Grzywka delikatnie opadała na jego czoło, a w oczach miał ten błysk...
Tak, niczego mu nie brakowało.
-Co aż taki przystojmy jestem, że nie możesz oderwać ode mnie oczu?
-Mhm-przytaknąłem zupełnie nieświadomie i po chwili zorientowałem się co zrobiłem, a cała moja twarz zrobiła się czerwona.
Chłopak zbliżył się niebezpiecznie blisko do mnie, ja speszony, nie odsuwałem się-nerwowo patrzyłem na inne strony, byleby nie w jego cudne oczy.
-A-a-a jak się nazywasz?-zagaiłem w końcu.
-Jonghyun, a ty?
-Kibum...

Spotkaliśmy się znowu. Dowiedziałem się o jego dzieciństwie. Mama(nie wiem czy to dobre określenie) wyrzuciła go na śmietnik, bez żadnych skrupółów.
Wychowywał się w sierocińcu, gdzie go dręczono. Nawet do dzisiaj ma zadrapania i ślady, świadczące o tym, że ktoś go bił. Jego historia była tragiczna, na samą myśl w moich oczach były łzy.
Na szczęście, gdy był nastolatkiem, jakaś poczciwa rodzina zaadoptowała go i powoli dochodził do siebie.
Gdy mi to opowiadał z moich oczu leciały łzy. Jonghyun otarł je.
-Kiedy płaczesz...nie jesteś taki piękny jak zawsze...
-Co?-nie wiedziałem o co mu może chodzić.
-Kim Kibum...jesteś mój...i jesteś najpiękniejszą osobą na świecie-to powiedziawszy złączył nasze usta w namiętnym pocałunku.
To były najpiękniejsze słowa, które kiedykolwiek usłyszałem...

32. My Top 10 May

   No więc to jest coś innego i wymyśliłam, że co miesiąc będę robić takie podsumowania, bo w sumie ja bardzi lubię czytać takie podsumowania^^.
Maj był trochę...nudny. Niby wreszcie zaczęli coś znowu wydawać po kwietniu, ale jakieś szczególnie dobre to nie było.
Aż zaczęłam słuchać piosenek, tych sprzed paru lat.
Był jeden wyjątek-VIXX.

1. VIXX-Eternity
No więc...
Fajny, mroczny klimat wpadł w mój gust(nawet nie wiecie jak spodobał mi się teledysk 100%-Beat) i taki mroczny image pasuję do chłopaków. Mało jest takich mrocznych konceptów(które były by tak dobre jak VIXX)... A szkoda...
Stwierdzam, że taniec jest świetny(a widać tylko urywki), a jeśli nie udostępnią dance practice, to będę zła >.< Naprawdę. Chciałoby się nauczyć takiego tańca.
Sama piosenka ma w sobie tyle poweru, i do tego druga i ostatnia zwrotka najbardziej mi się spodobały.

2. Orange Caramel-Abing Abing
Nie wiem czemu ta piosenka zajęła 2 miejsce, ale ja lubię takie głupie piosenki, serio x'D.
Standardowo jest wanna, a co tam.
Teledysk wydaję się taki na lato, ale dobrze pasował, gdy w Gdańsku(nie wiem jak w Polsce) były ogromne upały. Nie dało się żyć, jak to ustaliła moja koleżanka-ona się paliła, a ja się topiłam x'D. Do tego musiałam nosić długie spodnie... Tak, w mojej szkole nie można nosić krótkich spodenek, tylko takie do kolan, więc musieliśmy się kisić w klasach w długich spodniach(nie wszyscy, a co, trzeba pokazać swoje nogi). Oczywiście ja nawet nie śmiałabym ubrać krótkich spodenek do szkoły(podlizuje się wychowawczyni, hehe), bo uważam, że w szkole trzeba się uczyć, a nie dobrze wyglądać, też bym się wstydziła. No, ale nie o tym mowa.
Dziewczyny są tutaj słodkie i takie...świeże? Noszą też sukienki z mv ich poprzedniej piosenki Catallena.
Teledysk wygląda czasami na tani, ale dziewczyny odwracają od tego uwagę.

3. JungIn&Gary-Your scent
Zakochałam się w tej piosence od pierwszego słuchania. Tak, miłość od pierwszego słuchania.
Rap nie jest taki zły, nawet przyjemny, ale jeszcze jeszcze przyjemniejszy jest refren. W ostatniej zwrotce JungIn aż miauczy, nie słyszałam bardziej słodszego głosu.

4. Beast-Adrenaline
Cóż, do tej piosenki mam pewne 'ale'.
Zawsze jest ale...
Na początku jest strasznie tanio, napis taki zwykły, kula, rozbite szklanki i truskawki wepchnięte na siłe... Tak, wepchnięte żeby nie było tylko scen z chłopakami.
Ot, taki teledysk zrobiony na szybko bez żadnego pomysłu.
Jedyne co tu jest dobre to piosenka. Nawet dobra.
Refren szybko wpada w ucho, aż mnie zaskoczyło, że to Yoseob nie śpiewa go(refrenu). HyunSeung...
Naprawdę wygląda na japończyka.
A i do tego nigdy nie widziałam azjaty z kolczykami.

5. Infinite-Last Romeo
W sumie trochę lepsze od Beast, ale zajmuję piąte miejsce. Teledysk... Dobry. Jest opowiadanie, dziewczyna, zbliżenia na chłopaków, taniec...
W piosence panuję chaos >.<
I w sumie słuchałam jej kilkanaście razy i nadal nie mogę jej sobie przypomnieć.

6. Mr.Mr.-Big Man
Nie rozumiałam co tam śpiewają po angielsku, dopóki nie sprawdziłam tekstu.

7. BTS-Miss Right
To mój drugi ulubiony zespół, więc czemu nie oceniłam lepiej tej piosenki?
Niczym mnie nie zaskoczyli. Myślałam(tak, domyślałam się), że tu będzie takie coś jak 'Boy in luv', coś takiego ostrego, bed boye itp.
A tu wyskakują z taką spokojną piosenką.
Tak, to mój drugi ulubiony zespół, ale przesłuchałam tą piosenką nie więcej niż 10 razy i nie spieszy mi się do tego.

8. JungGiGo ft. Beenzino-Want U
Taka lekka piosenka, aż miło się jej słucha.

9. JiYeon-Never ever 1Min 1Sec
Nic specjalnego.

10. G.NA-G.NA's Secret

A wam jakie piosenki spodobały się w maju? :)

31. Białe Kłamstwa R2

     Poprzedni rozdział

OMG! To był ten dzień! Dzisiaj jest dzień kiedy zacznę pracę w SME! NIE MOGŁAM SIĘ USPOKOIĆ! Obudziłam się 30 minut wcześniej i leżałam na kanapie...Usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi.MaeRi wyszła z pokoju w pidżamie.
-Obudziłaś się ahhhhhh...wcześnie-powiedziała i ziewnęła.
-Oczywiście! Dzisiaj jest ten dzień!-Uśmiechnęłam się i podskoczyłam. MaeRi tylko uśmiechnęła się i poszła do kuchni.
-Nie mamy już mleka!-krzyknęła.
-Kupię po pracy!-krzyknęłam. Przyszła ze szklanką wody.
-Przyjdziesz do domu późno?
-Nie wiem, to jest mój pierwszy dzień, więc może będę w domu wcześnie, a ty?
-Najpierw pójdę do szkoły mojego brata, a następnie idę do sklepu.
-Jeśli będę miała czas później wpadnę potrenować z Shake-uśmiechnęłam się i spojrzałam na zegarek.
-Kiedy wychodzisz?
-Nie mam pojęcia, po prostu powiedział, że mam przyjść dzisiaj, ale nie podał szczegółowej godziny..
-Czy ty w ogóle wiesz, jak dostać się do SME?-MaeRi skrzyżowała swoje chude ramiona.
-Huh...fan...pamiętasz?- wskazałam palcem na siebie. Zaśmiała się uroczo.
-Wyglądam dobrze?-zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów.
-Tak. Prosto, ale uroczo.
-Dobrze. Nie chce się stroić i wyglądać głupio.
-Tak. Wiem. I nadal utrzymujesz ten chłopięcy wygląd.
-W ten sposób...nikt nie będzie podejrzewać, że lubię Minho.
-Jak to?
-Jeśli będę chłopczycą będą myśleć, że nie interesuję się nimi tylko dziewczynami.
-Myślałam, że chcesz żeby Minho i inni ciebie zauważyli..?
-No, tak., Ale .. Wiesz, jaka jestem. Nieśmiała wobec osoby, którą lubisz. Pamiętasz tego ostatniego? Lubiłam go tak bardzo, ale nie mogłam nawet porozmawiać z nim poprawnie.  Rozmawialiśmy ze sobą, ale i tak byłam ostrożna żeby się nie dowiedział co czuję do niego...-skinęła głową.To ja. Mogę ukryć mój dziewczęcy urok. Miałam na sobie niebieską bluzę, dżinsy,czarna torba JanSport i buty. Włosy związałam w kitka.
-Ale wiesz, że nie będziesz w stanie ukryć tego, gdy będziesz z nimi twarzą w twarz?
-Wiem. Myślę, że mi się uda. Jestem całkiem dobra w kłamaniu.
-Jesteś brzydką kłamczuchą-zażartowała.
Pobiegła do łazienki. Była już dziewiąta. Może powinnam pójść? Wstałam i ruszyłam do drzwi.
Pojechałam autobusem do SME.

-Wow! Ale wielki!-powiedziałam w myślach, gdy wchodziłam przez szklane drzwi.
-Przepraszam, dzieciaku, ale nie wpuszczamy tutaj fanów-powiedział strażnik próbujący mnie przegonić.
-Oh. Ja tylko szukam pana _____- powiedziałam i pokazałam strażnikowi wizytówkę.
-Oh, dobrze. Jest on na 5 piętrze. Pokój 143-powiedział i odszedł.
Poszłam do windy i nacisnęłam 5 guzik.
Gdy wysiadłam zobaczyłam tą twarz...To Amber z f(x)!! Boże!! OMG! Spazz! Spazz! Nie mogłam nagle zacząć się wydzierać przed nią. Starałam zachowywać się normalnie. Przeszłam koło niej, a ona przypadkowo uderzyła mnie ramieniem.
-Omo!Przepraszam.-powiedziała swoim głębokim głosem. Spojrzała na mnie. Chyba uwierzyła że jestem chłopczycą.
-Co tutaj robisz?-zapytała.
-Oh...Jestem t-tu dla pana __.
-Oh rozumiem. Miło było cię poznać.- poklepała mnie po ramieniu i odszedła. OGAD!! AMBER dotknęła mojego ramienia! ONA  dotknęła mnie~! Uspokiłam się gdy zobaczyłam pokój oznaczony 143. Zapukałam trzykrotnie, a inny znajomy człowiek otworzył drzwi... Eunhyuk... z Super Junior!!! Nie mogłam ukryć mojego zdziwienia, ale nadal starałam się być spokojna. On jest taki przystojny! I jego blond włosy!
-O to ty!-Pan ____ powiedział i wstał z fotela. Wtedy właśnie zauważyłam, że prawie wszyscy członkowie Super Junior są tutaj! A mianowicie: Donghae, Leeteuk, Sungmin i Ryeowook. Święty Boże! Ryeowook!!! Był moim Ultimate w SuJu! Sprawiłam wrażenie, że ich nie zauważyłam.
-Dobrze, że tu jesteś! Jestem pewien, że znasz ich.-powiedział i wskazał na chłopców Suju. Skinęłam głową i ukłoniłam się.
-Anyyeong ~!-powitali mnie. Ryeowook pomachał mi dwoma rękoma. Jaki uroczy!!!
-Dzisiaj zapoznasz się z budynkiem, to może przyjdź o pierwszej i będzie przydzielony ci zespół.-Uśmiechnął się.Ukłoniłam się i podziękowałam mu, a następnie wyszłam. Odrazu pobiegłam do najbliższej łazienki.
Widziałam moich dwóch biasów!!! AHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH! Niech ktoś mnie trzyma!

30. Studia w Seulu R4

No nareszcie jest.... D:

Dziś wprowadzałam się do wynajętego pokoju. Przynajmniej tam nie będę musiała schodzić z 9-tego piętra. Taką miałam nadzieję.
Wzięłam walizkę i poszłam wymeldować się z hotelu. Podeszłam do postoju taksówek. Wsiadłam do pierwszej i pokazałam kartkę z adresem. Jechaliśmy nawet szybko, ale krótko. Dom był blisko hotelu. Zapłaciłam i wyszłam. Dom był wielki, piętrowy. Miał nawet dwa balkony. Taras był piękny. W ogrodzie były kolorowe kwiaty. Dużo drzew, ładna altanka a do tego basen!
I to w ziemi!
Podążałam w stronę drzwi. Zapukałam głośno. Nikt nie otworzył, ale za to usłyszałam głośne 'PROSZE~!!!'. Weszłam do korytarza. Była tu szafka na buty, wieszaki na kurtki itp. Weszłam do najbliższego pomieszczenia. Była to kuchnia. Odrazu zagapiłam się na mahoniowe meble. Mimo iż nigdy nie zwracałam uwagi na meble to uznałam, że te są piękne(i kosztowne, rzecz jasna). Nagle ktoś zawiesił mi się na szyi.
-__!!-krzyczał.
-Hoseok, puść już ją.
Puścił mnie po czym drugi mnie przytulił. Spojrzałam na nich.
To byli Hoseok i Namjoon! Mieszkają tu?
-Co ty tutaj robisz?-zapytał Hoseok.
-Wynajmuję pokój a co ma robić-powiedział ktoś zza moich plec. Spojrzałam się na jego twarz.
-To ty jesteś tym z hotelu! Myślałam, że tam mieszkasz!
-Pracuje tam-uśmiechnął się.
-Jako boy hotelowy?-zapytałam z uśmiechem.
Hoseok i Namjoon zaczęli się śmiać.
-Jestem tam kierownikiem. Nazywam się Kim Seokjin, ale możesz mi mówić Jin.
-__ ___-przedstawiłam się i podaliśmy sobie dłonie.
-Co to za śmiechy?-ktoś wszedł do kuchni-o, to nowy współlokator!
Chłopcy się odsunęli i moim oczom ukazał się chłopak z którym zderzyłam się w sklepie.
-Oh to ty! Myślałem, że cię już nie zobaczę!-był wyrażnie ucieszony. Podszedł do mnie i mnie uściskał. Hmm, to było miłe.
-Ah... nazywam się __ ___, a ty?
-Min Yoonggi, ale możesz mnie nazywać poprostu Suga.-uśmiechał się do mnie ciepło. To było miłe jak zostałam tu przyjęta.
-Powiem reszcie że już przyjechałaś-powiedział Jin ze skwaszoną miną.
Reszta? Ile ich tu było?
Przyszli do kuchni. Zdziwiłam się. Wszystkich ich już widziałam. To było jakieś przeznaczenie?
-Oh hej~! Jestem Jeon Jungkook, to jest Park Jimin, a tamten to Kim Taehyung!
Pierwszy podał mi książkę, drugi był jego towarzyszem, a trzeci robił dziwne miny do siebie przed lustrem w łazience w samolocie.
-Miło mi was poznać, jestem __ ___~-miałam nadzieję że wypowiadam to po raz ostatni-my się już widzieliśmy.
-Gdzie?-zdziwił się Suga.
-W księgarni i mhm...ekhm... w toalecie...-odpowiedziałam.
-GDZIE?-wrzasnął Namjoon.
-Pamiętasz jak zrobiło mi się niedobrze w samolocie? Poszłam wtedy do toalety, a on nie zamknął drzwi i zobaczyłam go jak robił jakieś dziwne miny i pozy.
Zaczęli się śmiać.
-Ja tylko myłem ręcę!-oburzył się Taehyung.
-Właśnie widziałam.-zawstydził się-to gdzie mój pokój?
-Chodź zaprowadzę cię!-Yoonggi wziął moją walizke i ruszył.
-Chyba się zakochał...-usłyszałam jakieś szepty. Spojrzałam na nich z ukosa. Speszyli się.
Szłam za Sugą który otworzył drzwi do pokoju.
Ściany były koloru jasno-fioletowego, z ciemniejszymi zasłonami. Panele podłogowe były w kolorze jesionu. W kącie pokoju było ogromne okno z widokiem na całe podwórko. Szafki i biurko były koloru olchy. Łóżko było dwuosobowe ze śnieżno-białą pościelą.
-Jest świetny-przyznałam.
-Rozpakuj się. Przyjdź później na obiad.
-Okej oppa~-uśmiechnął się i wyszedł. Otworzyłam walizkę. Ciuchy i bieliznę wsadziłam do szafek. Resztę porozstawiałam po całym pomieszczeniu żeby poczuć się jak we własnym pokoju. Mój pokój wyglądał przytulnie. Lepszy od tego hotelowego.

-__~!-ktoś mnie zawołał. Poszłam do kuchni.
-Dziś jemy kalguksu na dworze. Pomożesz nam?-zapytał mnie Jin.
-Jasne~-odpowiedziałam.
Wzięliśmy jedzenie, naczynia itp. i zanieśliśmy je do altanki. Było ciepłe lipcowe popołudnie. Siedziałam koło Sugi i Jungkook'a. Jedliśmy i rozmawialiśmy jeszcze przez parę godzin. Czas mijał szybko na poznawaniu siebie. Kiedy się obejrzałam była godzina 20.
-Troche mi zimno..-przyznałam.
-Poczekaj chwilkę-powiedział Yoonggi który gdzieś szybko poszedł. Wrócił uśmiechnięty z czerwonym kocykiem. Okrył mnie i siebie. Byliśmy blisko siebie. Czułam jego ciepło. To było urocze. Naprawdę mnie tak polubił?
-Ja to wam zaraz coś przyniosę!-pochwalił się Namjoon.
Zniknął gdzieś. Po chwili pojawił się uśmiechnięty z butelką w ręku. Postawił ją na stole.
Koreańskie soju. Nie piłam nigdy, ale słyszałam, że podobne do wódki.
Zaczął wszystkim nalewać. Nawet Jungkook'owi. Ile on ma w ogóle lat?
Wypiłam mały łyk. Poczułam małą fale ciepła.
Chłopcy wypili już dużo i zaczeli wygadywać głupoty.
-Hoseok pamiętasz tego faceta z widłami z którego lała się woda?
-Imma rich muthafacka! Waddup?
-Ja to bym zjadł batona~
Dopiłam swoje soju do końca, a nawet jeszcze więcej..

Obudziłam się w jakimś ciemnym pomieszczeniu. To był domek z kocy.
Pamiętam, że budowałam takie jak byłam dzieckiem, ale teraz? Co się wczoraj stało? Byłam w bieliźnie i miałam na sobie bluzke. Zawsze tak spałam.Wyszłam z mojego domku. W salonie na kanapie leżeli Jimin i Jungkook.   W domu panował kompletny bałagan. Co my robiliśmy? Piliśmy soju, a później? Straciliśmy nad sobą kontrole. Postanowiłam zacząć sprzątanie od kuchni. Na krześle siedział Jin, z głową na stole. Ślinił się przez sen. Zupełnie jak ja. To było urocze.
Na podłodze było rozlane jakieś picie, a na blacie walały się jakieś papiery i jedzenie. Wzięłam mop z łazienki i zaczęłam myć podłogę. Skoro jest tu kobieta to musi być czysto, nie? Ciekawe czy oni sprzątają? Może mają jakieś sprzątaczki?
Gdy zabierałam się za sprzątanie poczułam ręcę oplatające się wokół mojego brzucha.
Przestraszona aż podskoczyłam.
-To tylko ja-powiedział.
Obejrzałam się. To był Namjoon.
-Ciszej bądź, bo obudzisz Jina... Co my wczoraj robiliśmy, że tu jest tak brudno?!
-Myślisz że pamiętam?
-Obudziłam się w domku z koców.
-Ja byłem w ogrodzie.
-Boże-czy tylko my obudziliśmy się w takich dziwnych miejscach?-pomożesz sprzątać?
-Dobrze~
Po chwili dołączył do nas Yoonggi i we trójke sprzątaliśmy.
-Suga, nie patrz się tak na nią!
-Wcale się nie patrze na nią!
Fakt, miałam na sobie jeszcze tą bluzkę, ale ona zasłaniała mój tyłek. A długich nóg też nie miałam. A zresztą.
Poszłam się przebrać. Wyjęłam z szafy białą koszulkę, sweterek i czarne szorty a do tego czarne tenisówki z wysoką podeszwą. Wyglądałam wręcz olśniewająco.

Po godzinie 13 już wszyscy byli obudzeni. Nie aż tak późno.
-__ może ugotowałabyś nam jakąś polską potrawe?-zapytał Hoseok.
-Czemu nie?-odpowiedziałam. Tylko co mogłam im ugotować? Nie specjalizowałam się w kuchni polskiej.. Bardziej w zagranicznej. Weszłam na internet w telefonie i wyszukałam przepis na pierogi.
Powiedziałam chłopakom co potrzebuję.
-Kookie pomóż swojej noonie!-rozkazał Namjoon.
-Myśle, że jesteśmy w tym samym wieku...Przecież też idę na studia...
-Nie ważne.-powiedziałam ignorancko, a oni spojrzeli na mnie.
Jungkook, o dziwo wyjął z lodówki wszystko czego potrzebowałam.
Zajęłam się przygotowywaniem farszu, uważnie czytając przepis. Pamiętam gdy w Święta Bożego Narodzenia zawsze z mamą lepiłyśmy pierogi.. Później jedliśmy je z dziadkiem i babcią. Nigdy nie jadłam ryb, ale za to zawsze opróżniałam całą miskę barszczu. W nocy wszyscy szliśmy na pasterkę.
Jungkook od czasu do czasu pytał czy może pomóc, ale ja poprostu dziękowałam.
Wszyscy się rozeszli oprócz Jina, który chciał zgłębiać tajniki polskiej kuchni i Sugi, który nie wiem czy patrzył się na mnie czy na jedzenie.
-Jungkook~~-zawołałam.
-Tak~?-przyszedł z salonu.
-Możesz teraz mi pomóc-uśmiechnęłam się ciepło.
-A ja to co?-obraził się Suga i skrzyżował ramiona.
-Ty też możesz jeśli chcesz..-powiedział Jungkook ze wzrokiem wbitym w podłogę.
Odrazu znalazł się przy nas.
-A więc bierzesz trochę tego, kładziesz tutaj i sklejasz.-pokazałam im jak się lepi pierogi. (x'D)
-Chyba coś mi nie wyszło..-pożalił się Jungkook.
Wzięłam jego dłonie i nakierowałam je tak żeby zrobił to dobrze.
-Już rozumiesz, Kookie?
-Dzięki, nuna-powiedział promiennie.
-To raczej ja powinnam nazywać cię oppą-wyznałam.
Skierowałam swoję spojrzenie w stronę Sugi. Przyglądał nam się rozwścieczonym wzrokiem. Spojrzałam mu w oczy na co on tylko odwrócił głowę w innym kierunku.
Wkrótce Jin do nas dołączył.
We czwórkę szło nam szybciej.

Zasiadliśmy do stołu.
Każdy zajadał się pierogami.
-Omo, jakie pyszne!
-Jaki ten farsz dobry!
-Dasz mi przepis?
-Kiedy jeszcze je zrobisz?
Reakcje wskazywały na to, że im smakowało. Robiło mi się ciepło na sercu, gdy to słyszałam.

Reszte czasu spędziliśmy w salonie oglądając dramy.
Byłam już w łóżku przygotowana do spania, gdy usłyszałam pukanie do moich drzwi...

29. Kawiarnia R8

    Gdy byłam na zewnątrz ubrałam płaszcz i szłam przed siebie. Zatrzymałam się przed kawiarnią.
Kawowy zapach wręcz wciągał do środka. Nie było dużo ludzi, zajęłam stolik przy oknie. Kelnerka podeszła i przyjęła zamówienie.
Za oknem już się ściemniało. Zbliżała się zima, więc robiło się zimno.
Kubek gorącej kawy rozgrzewał mnie od środka i uspokajał. Mimo iż za godzinę zamykają chciałam tu jeszcze pobyć, żeby Hongki'ego już nie było.
Nie chciałam na niego patrzeć, ciekawe co jeszcze by mi powiedział?
Myśli, że jestem jakaś chętna?
Pff, stać mnie na lepszego.
I to wiele lepszego.
-Przepraszam, ale zaraz zamykamy. Nie ma pani gdzie pójść?-usłyszałam.
-Mam, ale w sumie nie chce wracać... Przepraszam już wychodzę-spojrzałam na niego.
Był to wysoki chłopak z czarnymi włosami zaczesanymi do góry. Był dobrze zbudowany. Pracował tu, ale wyglądał na ucznia. Pewnie tu dorabia.
Wstałam i oparłam się o stolik. Musiałam już wracać, bo było późno.
Nie chciałam.
-Dobrze się czujesz?-zapytał mnie.
Opierałam się o ten stolik jakbym miała zaraz upaść.
-W porządku.-odparłam.
-Może poczekasz na mnie? Zaraz wychodzę z pracy. Nie wyglądasz dobrze, a nie chciałbym żeby coś ci się stało..
-Dobrze, zaczekam. Dziękuję.
    Wyszliśmy z kawiarni. Było mi raźniej, że szłam z kimś, a nie sama w takich ciemnościach.
-To gdzie mieszkasz?-zapytał.
-Pare ulic dalej-wskazałam w dobrym kierunku.
-Musisz teraz wracać?
-..w sumie nie.
-To może wybierzemy się nad rzekę? Jest niedaleko.
Co miałam do stracenia? Zgodziłam się.
  Szliśmy wzdłóż rzeki. Światło księżyca odbijało się w wodzie. Nie było nikogo oprócz nas. Było magicznie.. Mogliśmy usłyszeć tylko wiatr i nasze oddechy.
Szliśmy tak aż w końcu dotarliśmy do ławki wokół której były lampy i drzewa. Usiedliśmy na niej.
-Nie powiedziałeś mi jak się nazywasz...
-Nazywam się Kim Himchan.-odparł z uśmiechem.
-__ ___. Miło mi cię poznać!-podałam mu rękę tak jakby teraz pierwszy raz się zobaczyliśmy.
-Uczysz się czy tylko pracujesz?-zapytałam się go.
-Pracuję w tej kawiarni dorywczo. Chodzę do ostatniej klasy liceum, a ty?
-Chodzę do pierwszej klasy liceum.
-Skąd jesteś? Mieszkasz tu z rodziną?
-Pochodzę z Polski..hmm..mieszkam tu z 'nową rodziną', bo moja mama..przyjechałyśmy tu i...-mój głos się załamywał-..mam rodzinę zastępczą..
Himchan złapał mnie za dłonie i spojrzał mi w oczy.
-__ proszę nie bądź smutna. Twoja nowa rodzina na pewno jest dobra. Starają się dla ciebie..Proszę uśmiechaj się zawsze..bo chce widzieć twój uśmiech..
Po tych ciepłych słowach mimowolnie się uśmiechnęłam.
-Widzisz jaka teraz jesteś ładna!
Himchan też się uśmiechnął. Przez chwile tak siedzieliśmy patrząc na wodę. Mogłabym tu siedzieć cały czas.
Jednak nie mogłam.
-Wiesz która godzina?-zapytałam.
-22:54-odpowiedział.
-Tak późno?!-wstałam-musze już iść!
Himchan szybko złapał mnie za rękę, a ja spojrzałam na niego zdziwiona. 
-Puszczę cię pod warunkiem, że dasz mi swój numer telefonu-uśmiechnął się słodko.
-No dobra..
Wręczył mi swój telefon, a ja wystukałam na klawiaturze mój numer telefonu.
-Teraz zapisz-powiedziałam.
Tak też zrobił.
-To możemy teraz iść-oznajmił po czym wziął mnie za rękę.
Stąd do mojego domu prowadziła tylko droga przez park lub ta skąd przyszliśmy, ale postanowiliśmy iść tą krótrszą. Szliśmy powoli, właściwie to ja szłam wolno i go tym spowolniałam. Nie chciałam się przyznać, że się boję. Nawet szum liści był dla mnie przerażający. Światło księżyca gdzieniegdzie przebijało się przez liście drzew.
Nagle usłyszałam jakieś niewyraźne krzyki i kroki. Szli w naszą stronę.
-Słyszałeś to?-zapytałam przerażona.
-Przecież t...-nie dałam mu dokończyć. Zaciągnęłam go w krzaki, ale przez przypadek Himchan się potknął i przewrócił a ja wraz z nim.
Patrzałam mu prosto w oczy. Kroki były coraz bliżej.
-Teraz słyszysz?-wyszeptałam mu do ucha.
Potrząsnął głową.
-I co ter..-Himchan przytulił mnie. Moja głowa była na jego klatce piersiowej. Słyszałam jego bicie serca. Było przyśpieszone. Pewnie bał się tak jak ja, ale nie chciał tego okazać. Musiał zachować zimną krew?
Gdy kroki były tuż koło nas wstrzymałam oddech i mocniej zacisnęłam dłonie na kurtce Himchana.
Tamci ludzie szli wolno jakby kogoś szukali. Szczęście, że te krzaki były wysokie. Nie zauważyli nas i szli dalej.
Po jakimś czasie gdy uznałam, że jest bezpiecznie zeszłam z Himchana, usiadłam na ziemi i przyglądałam mu się. Ten zrobił to samo.
-Już się nie boisz?-zapytał jakby rozbawiony tym zajściem.
-Trochę mniej.
-Chodźmy już-wstał i podał mi rękę.
Teraz szliśmy szybciej żeby już nikogo nie napotkać.
-To mój dom.-oznajmiłam.
-Jaki wielki!
-Mam duże rodzeństwo... No to już idę, bo..pewnie się o mnie martwią.
Himchan przytulił mnie mocno na pożegnanie, co mnie trochę zdziwiło.
-Nie zapomnij co mówiłem. I nie zapomnij mnie...
Pokiwałam głową na co on się uśmiechnął. Trudno było nam się rozstać.
   Weszłam do domu na palcach. Było cicho. Weszłam do salonu. Była zapalona jedna lampka. Na fotelu siedział Tao. Miał założoną nogę na nogę, a dłońmi trzymał się za kolano.
-Czekaliśmy na ciebie...-oznajmił. Chyba nie był zły..
-Naprawdę? Mogliście już pójść spać!-mówiłam jakby nigdy nic z uśmiechem na twarzy.
-Kris z Kyungsoo i Luhan'em poszli cię szukać. Zadzwonię do nich żeby już wracali.
-Dobrze..Przepraszam że się martwiliście!
-Już nieszkodzi...

28. Mianhaeyo 미안해요 (TaoRis)

(A/N) Zaczęłam to pisać przed dowiedzeniem się o pozwie Krisa i naprawdę to Tao w opowiadaniu miał być chory, ale zmieniłam.
Nie wierzę, że Kris wróci do SM...
I nie mam już OTP D: To chyba ostatni TaoRis tutaj...Krótkie, wiem...

      Poznaliśmy się jeszcze w gimnazjum, kiedy to przypadkowo uderzyłem go piłką. Był zwolniony z w-fu i trzymał się z boku. Nasza klasa grała w piłkę nożną. Szedł wzdłuż boiska i nie zważał na krzyki. Padł jak długi.
Obudził się w gabinecie pielęgniarki. Obrócił głowę i zobaczył jak się w niego wpatruję. Jego blond grzywka opadała na czoło.
-Co tu robię?
-To ja uderzyłem cię piłką! Krzyczałem, ale nic nie słyszałeś! Przyniosłem cię tutaj i czekałem aż się budzisz. Jak się teraz czujesz?!
-Nie jest źle.
-Jestem Huang Zitao z 1A.
-Wu YiFan z 1C.
-Wiem! Mówią na ciebie Kris!
Byłem nim zainteresowany i pytałem czasami znajomych o niego.
-To ja będę nazywać cię Tao.-kiedy to wypowiedział, zdałem sobie sprawę, że jeszcze kiedyś ze sobą porozmawiamy. Uśmiechnąłem się do niego mrużąc oczy.
Tak zaczęła się nasza przyjaźń. W gabinecie pielęgniarki.
Spędzaliśmy ze sobą przerwy, później zaczęliśmy spotykać się po szkole. Traktowaliśmy się jak przyjaciele, jednak w liceum gdy byliśmy starsi i bardziej dojrzali zrozumieliśmy, że coś między nami jest. Coś innego niż przyjaźń. Od przytulania przechodziliśmy na coraz wyższe stopnie. Pocałunki, pieszczoty, łóżko...
Wiedzieliśmy, że jesteśmy sobie przeznaczeni i zostaniemy razem NA ZAWSZE. Jak to mocno podkreślał Kris. Nigdy nie wiedziałem o co mu chodzi.
Byliśmy w tej samej klasie. Był orłem z języka angielskiego, a ja z wf-u. Niestety Kris nie lubił tego przedmiotu. Zawsze siedział na ławce, a kiedy ćwiczył to tylko robił pare ćwiczeń. Zaczęłem przypuszczać, że to z lenistwa...
Gdy byliśmy dorośli, zamieszkaliśmy ze sobą. Nasze uczucie było stałe. Ja uczyłem sztuk walki, a on pracował w biurze. Papierkowa robota, siedzenie przed komputerem i takie tam...
Zauważyłem, że coraz częściej kaszle. Starał się robić to cicho, najczęściej kiedy byłem w innym pomieszczeniu naszego mieszkania.
Pewnego razu wróciłem do domu wcześniej i zastałem go w łazience. Przyłożyłem ucho do drzwi i usłyszałem, że wymiotuję. Gdy wyszedł, zapytałem co mu się stało. Dostał ataku kaszlu i zakrywał usta. Gdy kaszel ustąpił zapytałem co mu jest, jak pomóc... On tylko się wkurzył, powiedział, że nic mu nie jest, że mam się tym nie interesować... Gdy odchodził zauważyłem, że na jego dłoni jest coś czerwonego.
Więc przestałem się interesować.
Oboje bardziej oddaliśmy się pracy, wracaliśmy później do domu... A nasz związek wypalał się.  Nie interesowały nas nasze problemy i nie robiliśmy nic żeby nasze relacje się poprawiły.
To było jakieś pół roku później...
Wróciłem późno do domu. Myślałem, że Kris śpi, ale... W sypialni, kuchni, łazience go nie było...
Ataki kaszlu...
Ostatnio nasilały się coraz bardziej, a ja nie zwracałem na to uwagi... Miałem to gdzieś. Mimo, że Kris nie chciał, powinienem zadzwonić po lekarza. Musiałem.
Obskoczyłem wszystkie szpitale w zadziwiająco szybkim tempie. Nigdzie go nie było...
Pomyślałem, o najgorszym... Nie chciałem w to wierzyć, ale... Musiałem się upewnić. Pobiegłem do kościoła.
Wchodziłem niepewny co może mnie spotkać. I tak jak się spodziewałem.
Ujrzałem jego zdjęcie i ołtarz mu złożony. Padłem na kolana i przyglądałem się temu. Nie mogłem zdać sobie z tego sprawy. Kris był poważnie chory, a ja to zignorowałem. Straciłem wszystko co miałem. Mój świat się zawalił, a do mnie nadal to nie docierało. Bez tej jednej osoby moje dalsze życie nie ma sensu.
Żałuję. I przepraszam.
Że byłem takim ignorantem.
Że w pore nie zareagowałem.
Że nie chciałem Ci pomóc za pierwszym razem, kiedy zobaczyłem, że dzieje się coś złego. Nie wybaczę sobie.
Naprawdę przepraszam...